มาพร้อมใบหน้ามืดครึ้มดุดัน
“มีเรื่องบ้าอะไร?!”
เมื่อลูกสมุนเห็นหน้าหวังซี มันก็รีบหดคอ ฉีกยิ้มประจบประแจงทันที
“นายน้อยครับ! ไอ้ซูอวี่มันรับภารกิจไปแล้วครับ! คาดว่าตอนนี้มันน่าจะกำลังเก็บของเตรียมตัวออกจากค่ายอัจฉริยะแล้ว!”
ทันทีที่ประโยคนั้นเข้าหู รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมกระหายเลือดก็บิดโค้งขึ้นบนมุมปากของหวังซี
“เรื่องจริงงั้นเหรอ?”
“จริงแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ครับนายน้อย! คนในโถงภารกิจเห็นกันเต็มสองตา!”
“ดี! ดีมาก!”
หวังซีระเบิดเสียงหัวเราะก้องอย่างบ้าคลั่ง แววตาฉายจิตสังหารอำมหิตวูบหนึ่ง
“สวรรค์เข้าข้างฉันจริงๆ! แกจงไปสะกดรอยตามมันให้ดี ส่วนฉันจะโทรหาท่านพ่อ! ถึงตอนนั้นตระกูลหวังย่อมส่งยอดฝีมือไปคอยช่วยเหลือแกในการเชือดซูอวี่ทิ้งซะ!”
หวังซีแสยะยิ้มกว้าง จ้องมองลูกสมุนเบื้องหน้า
“เมื่อไหร่ที่แกเด็ดหัวไอ้สวะซูอวี่มาได้ ตระกูลหวังจะอัดทรัพยากรหนุนให้แกทะลวงเข้าสู่ขอบเขตกายาทองคำเป็นรางวัล!”
เมื่อได้รับคำสัญญาระดับพลิกชีวิตจากผู้เป็นนาย ลูกสมุนคนนั้นก็ยิ้มกว้างจนปากแทบฉีกถึงรูหู ดวงตาทอประกายโลภโมโทสันสุดขีด
“ขอบพระคุณความเมตตาครับ นายน้อยหวัง!”
