หวาดหวั่น
“หึๆ ลืมบอกไปเลยว่าปีนี้ พวกครูฝึกไม่ยื่นมือเข้ามายุ่งหรอกเว้ย!” รุ่นพี่แสยะยิ้มโรคจิต “เพราะการที่คนเก่ารังแกคนใหม่… มันเป็นธรรมเนียมดั้งเดิมของที่นี่อยู่แล้ว!”
สีหน้าของเหล่าเด็กใหม่ซีดเผือดลงทันที
ทว่าเวลานั้นเอง น้ำเสียงราบเรียบกลับแทรกขึ้นมา
“หมายความว่า… แค่แข็งแกร่งกว่าพวกแก ก็ไม่ต้องจ่ายคะแนนแล้วใช่ไหม?”
พวกเด็กหน้าเก่าเลิกคิ้ว หันขวับไปมองตามเสียง
หยางเสี่ยวก้าวอาดๆ ออกมาจากห้อง เขาสวมเสื้อกล้ามรัดรูป เผยให้เห็นเรือนร่างกำยำ กล้ามเนื้อทุกมัดปูดโปนราวกับอัดแน่นไปด้วยพละกำลังมหาศาล
“โอ้? ฉันจำแกได้ แกคืออันดับหนึ่งของพวกลูกเจี๊ยบปีนี้สินะ อัจฉริยะระดับสีส้ม… จุ๊ๆ มิน่าล่ะถึงได้ปากดีนัก!”
ชายร่างกำยำต้นเรื่องเดินกร่างออกมา มันลูบหมัดตัวเองไปมาพลางแสยะยิ้ม
“แต่น่าเสียดายว่ะ ที่แกอยู่แค่อันดับหกสิบเก้าในทำเนียบอัจฉริยะ… ยังห่างชั้นกับพวกฉันอีกเยอะ!”
สิ้นคำราม ร่างกำยำนั้นพุ่งทะยานออกไปทันที! แม้จะมีรูปร่างใหญ่โต แต่วิชาตัวเบากลับพลิ้วไหวรวดเร็วดุจภูตผี
นัยน์ตาของหยางเสี่ยวลุกโชนด้วยจิตวิญญาณการต่อสู้ เขากู่ร้องคำราม
“เข้ามา!”
หมัดขวาซัดสวนออกไปเต็มเหนี่ยว! พลังบ่มเพาะระดับขอบเขต
