ึ้นมาได้?!”
ชายวัยกลางคนโพล่งเสียงหลง ความตื่นตะลึงบนใบหน้าชัดเจนจนปิดไม่มิด
ไป๋จ่านกวาดสายตาสำรวจกลุ่มอัจฉริยะเบื้องล่าง แล้วก็สะดุดใจเมื่อพบว่า ร่างของซูอวี่ไม่ได้รวมอยู่ท่ามกลางฝูงชน
หรือว่า…
“หรือว่าจะเป็นฝีมือซูอวี่?” ไป๋จ่านพึมพำกับตัวเอง
ชายวัยกลางคนผู้เป็นหัวหน้าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ส่งเสียงผ่านปราณถามกลับมา
“ไอ้เด็กอัจฉริยะพรสวรรค์สีทองคนนั้นน่ะเหรอ?”
ไป๋จ่านพยักหน้ารับคำ
พอได้รับคำยืนยัน รอยขมวดคิ้วบนใบหน้าของชายวัยกลางคนก็คลายลงในพริบตา
“โธ่เอ๊ย! ระดับอัจฉริยะสีทองกระตุ้นพลังแห่งโหวได้ มันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่รึไง!”
ชายวัยกลางคนหัวเราะร่วนพลางโบกมือปัดๆ
“ดูพวกแกแต่ละคนทำหน้าตกใจเข้าสิ ตื่นตูมไปได้”
มุมปากของเฉินเจ๋อกระตุกยิกๆ
ให้ตายเถอะ! ยังมีหน้ามาด่าพวกเราตื่นตูมอีกนะ คนที่ร้องเสียงหลงเบอร์ใหญ่สุดเมื่อกี้มันก็คือลูกพี่ไม่ใช่หรือไงวะ!
เบื้องบนสรวงสวรรค์ เสาแสงสีทองสาดประกายเจิดจรัสตาบอด ราวกับกำลังมีตัวตนบางอย่างแหวกมิติพุ่งทะยานออกมา!
ชั่วพริบตา หอกยาวเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ! ปลายหอกชี้ตระหง่านราวกับจะแทงทะลุท้องฟ้า แฝงอานุภาพทำลายล้างอันบ้าคลั่งไร้ขอบเขต!
สุรเสียงอันยิ่งใหญ่ทรงพ
