ขอบเขตปราณโลหิตอย่างซูอวี่ทำความเร็วในการผ่านด่านได้บ้าบอถึงเพียงนี้…
มันยิ่งสุมไฟริษยาในใจของหวังซีให้ลุกโชน เขารู้สึกเกลียดขี้หน้าไอ้เด็กซูอวี่นี่ขึ้นมาอย่างจับใจ!
“เหอะ! ก็แค่ดิ้นรนมาถึงชั้นที่สิบแปดเท่านั้นแหละวะ! ท้ายที่สุดแกมันก็เป็นแค่ไอ้สวะขอบเขตปราณโลหิตอยู่ดี! รอให้แกตะเกียกตะกายไปถึงชั้นที่สามสิบก่อนเถอะ พ่อจะให้แกได้ซึ้งถึงความน่าสะพรึงกลัวของขอบเขตหลอมโลหิตของแท้!”
ช่องว่างระหว่างขอบเขตหลอมโลหิตกับขอบเขตปราณโลหิต มันไม่ใช่กะอีแค่ความเร็วในการผ่านด่านกากๆ นี้จะเอามาเทียบติดได้หรอกเว้ย! หวังซีสบถในใจด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น
ชายหัวโล้นปรายตามองลึกเข้าไปในดวงตาของหวังซีแวบหนึ่งโดยไม่คิดจะต่อล้อต่อเถียง เขาหันกลับไปจ้องมองหอคอยมายา แววตาของเขาซ่อนเร้นความคาดหวังอันเปี่ยมล้นเอาไว้
ระดับอัจฉริยะพรสวรรค์สีทอง… ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นถึงศิษย์ที่ตาเฒ่ามหาภัยผู้นั้นยอมรับเป็นศิษย์อีก! ฉันล่ะอยากรู้นัก ว่าขอบเขตปราณโลหิตอย่างนาย จะสามารถบดขยี้ทะลวงไปได้ถึงชั้นที่เท่าไหร่!
‘โหวหอกศักดิ์สิทธิ์’ ในยุคนั้น คือสุดยอดอัจฉริยะในรอบร้อยปีของมณฑลเจียงหนานเรา ตอนที่เขายังอยู่แค่ขอบเขตปราณโลหิต เขาเคยก
