“ค่ายอัจฉริยะ!”
อักขระขนาดมหึมาสามตัวถูกสลักลึกตระหง่านอยู่เหนือซุ้มประตูทางเข้าอย่างทรงพลัง
ซูอวี่และไป๋จ่านก้าวลงจากรถ เด็กหนุ่มแหงนหน้ามองสิ่งปลูกสร้างโอ่อ่ามโหฬารตรงหน้าจนเผลอหยุดชะงักไปชั่วขณะ
“เป็นไงล่ะ? ค่ายอัจฉริยะของเรายิ่งใหญ่ไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ!” ไป๋จ่านเอ่ยกลั้วหัวเราะ
ซูอวี่พยักหน้ารับ พูดกันตามตรง เขาไม่เคยเห็นสิ่งปลูกสร้างที่สูงตระหง่านและอลังการขนาดนี้มาก่อน ในเมืองเหิงเฉิงเต็มไปด้วยตึกรามบ้านช่องคับแคบ เทียบชั้นกับความยิ่งใหญ่ของที่นี่ไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ
“เอาล่ะ ช่วงเวลาสองสามเดือนต่อจากนี้ นายจะต้องฝังตัวอยู่ที่นี่ มีเวลาถมเถให้เดินสำรวจจนปรุ ตอนนี้ตามฉันมาได้แล้ว!”
“ป่านนี้… เจ้าพวกตัวแสบพวกนั้นคงรอจนร้อนวิชากันหมดแล้ว!” ไป๋จ่านกระตุกยิ้ม ก่อนจะเดินนำซูอวี่ก้าวผ่านซุ้มประตูเข้าไป
ทันทีที่สองเท้าเหยียบย่างเข้าสู่ค่ายอัจฉริยะ ซูอวี่ก็สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตจากสายตานับไม่ถ้วนที่พุ่งตรงมาล็อกเป้า! ราวกับว่าหากเขาก้าวพลาดหรือทำตัวล้ำเส้นแม้แต่มิลลิเมตรเดียว สิ่งที่จะต้อนรับเขาคือพายุการโจมตีอันหนักหน่วงถึงตาย!
“นี่คือกรงเล็บและเขี้ยวเล็บของเหล่ายอดฝีมือที่คุมค่ายอยู่น่ะ ขอแค่นายไม่แหกก
