“ประธานสมาคมนักสู้เมืองเหิงเฉิง… ต่งปู้เหวย!”
ต่งปู้เหวยจ้องมองยอดฝีมือลัทธิเทพสวรรค์ทั้งสองตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาปราศจากระลอกคลื่นอารมณ์ใดๆ
จังหวะนั้นเอง หลิวขวงที่กำลังปะทะเดือดกับยอดฝีมือขอบเขตหลอมภายในอีกคนก็ระเบิดเสียงหัวเราะกึกก้อง
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ไอ้พวกลัทธิเทพสวรรค์! พวกแกคิดจริงๆ หรือว่าเมืองเหิงเฉิงของเราจะไร้ยอดฝีมือ!”
สิ้นเสียง การโจมตีของเขาก็ดุดันอำมหิตยิ่งขึ้น หมัดที่ซัดออกไปฉีกกระชากอากาศจนเกิดเสียงหวีดแหลมบาดหู!
ยอดฝีมือลัทธิเทพสวรรค์ทั้งสองหน้าตึงเครียดขึ้น ทว่าไม่ได้ตื่นตระหนกนัก ทั้งคู่สบตากัน ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะแค่นเสียงหัวเราะหยัน
“ถ้าอย่างนั้นก็แสดงให้พวกข้าเห็นหน่อยเถอะ ว่าประธานสมาคมนักสู้เมืองเหิงเฉิงผู้ยิ่งใหญ่… จะมีน้ำยาสักแค่ไหน!”
สิ้นคำ ทั้งสองก็ลงมือพร้อมกัน พลังวิญญาณม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่น พุ่งทะลวงเข้าปะทะต่งปู้เหวยกลางห้องทันที!
แต่ถึงสองคนจะรุมกินโต๊ะ ต่งปู้เหวยกลับยังคงรับมือได้อย่างชิลๆ
ในฐานะยอดฝีมือขอบเขตหลอมภายในขั้นสูงสุด พ่วงตำแหน่งประธานสมาคมนักสู้ประจำเมือง พลังรบของเขาจะกระจอกงอกง่อยได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น ยอดฝีมือลัทธิทั้งสองก็ไม่ใช่ระดับจุ
