วี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้าฉายแววปิติยินดีถึงขีดสุด
พลังงานนี่มันโกงเกินไปแล้ว! แค่สายเดียวกลับเพิ่มจุดปราณโลหิตให้ฉันได้ถึงสามจุด เทียบเท่ากับโอสถหลอมไขกระดูกเลยนะเนี่ย!
อ๊ะ ไม่สิ… ทรงพลังยิ่งกว่าโอสถหลอมไขกระดูกซะอีก! โอสถยังมีผลข้างเคียง แต่พลังงานขุมนี้… บริสุทธิ์ไร้ผลกระทบใดๆ ทั้งสิ้น!
ซูอวี่เลียริมฝีปากด้วยความรู้สึกยังไม่จุใจนัก สายตาทอดมองออกไปไกล
น่าเสียดายจริงๆ ร่างเงาสายนั้นหายไปไหนแล้วนะ? แล้วทำไม… เงาดำร่างนั้นถึงได้ทำให้ฉันรู้สึกคุ้นเคยนัก?
ขณะมองไปยังสุดปลายทาง ซูอวี่รู้สึกสับสนเล็กน้อย ทว่าเวลาย่อมไม่ปรานีให้เขาได้ยืนงงนานนัก จู่ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตพุ่งวาบเข้ามา!
“หืม?” ซูอวี่ขมวดคิ้ว สัญชาตญาณร้องเตือนถึงอันตราย เขาจึงรีบกระชากสติตัวเองออกจากห้วงทะเลแห่งจิตสำนึกทันที!
กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง… นักฆ่าขอบเขตหลอมโลหิตแห่งลัทธิเทพสวรรค์กำลังจ้องมองเด็กหนุ่มที่นั่งขัดสมาธิด้วยแววตาหิวกระหาย หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นถึงขีดสุด
“คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าข้าจะได้เด็ดหัวอัจฉริยะระดับสีทองด้วยมือของตัวเอง!”
“ขอแค่ฆ่าไอ้เด็กนี่ได้ ข้าย่อมได้รับความโปรดปรานจากท่านเทพสวรรค์! ถึงเวลานั้น
