เมืองเหิงเฉิงอย่างเย่อหยิ่ง
“เจี๋ย เจี๋ย เจี๋ย! เมืองสวะซอกหลืบอย่างเหิงเฉิง กลับเพาะพันธุ์อัจฉริยะระดับสีทองขึ้นมาได้ ช่างเป็นเรื่องประหลาดพิลึกพิลั่น! เกรงว่าโชควาสนานับพันปีของเมืองนี้ คงจะถูกสูบไปรวมอยู่ที่ตัวมันจนหมดเกลี้ยงแล้วกระมัง!”
“แต่น่าเสียดาย… วันนี้ไอ้เด็กเวรนั่นมีแต่ทางไปลงนรกสถานเดียว!”
น้ำเสียงของชายชุดดำแปรเปลี่ยนเป็นอำมหิตเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ คลื่นพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดปะทุออกจากร่างของมันอย่างเกรี้ยวกราด
ไป๋จ่านตวาดกร้าวเสียงหลง “บังอาจ! ที่นี่คืออาณาเขตของเผ่ามนุษย์ จะปล่อยให้พวกเดรัจฉานทรยศเผ่าพันธุ์อย่างพวกแกมาเห่าหอนได้ยังไง!”
สิ้นเสียงตวาด หอกยาวเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของไป๋จ่านทันที ปลายหอกสาดประกายแสงเย็นเยียบสะท้านฟ้า ไอวิญญาณจางๆ ควบแน่นตลบอบอวลอยู่รอบตัวหอก
อุปกรณ์วิญญาณ!
สิ่งที่อยู่ในมือของยอดฝีมืออย่างไป๋จ่าน คืออุปกรณ์วิญญาณระดับหนึ่งของแท้!
ในฐานะครูฝึกแห่งค่ายอัจฉริยะ ซ้ำยังเป็นถึงยอดฝีมือขอบเขตกายาทองคำ มีหรือที่เขาจะไม่มีของดีติดตัว!?
“ไปลงนรกซะ!”
ไป๋จ่านแผดเสียงคำรามลั่น แทงหอกทะลวงออกไปดุจมังกรคลั่ง! ปลายหอกก่อตัวเป็นวายุคลั่งกรรโชกแรง พุ่งบดขยี้เข้า
