หยิบกล่องไม้ในอกเสื้อออกมา ภายในนั้นมี ‘โอสถปราณโลหิต’ นอนแอ้งแม้งรอการชำแหละอยู่สิบหกเม็ดถ้วน พอมองดูของฟาร์มฟรีพวกนี้ ซูอวี่ก็อดหัวเราะหึๆ ออกมาไม่ได้
“ไอ้หลี่หู่นี่มันบอสแจกโชคชัดๆ!”
ไม่ต้องควักเนื้อลงทุนสักแดงเดียว ก็ปล้นโอสถปราณโลหิตมาได้ตั้งสิบหกเม็ด ทำเอาซูอวี่ฟินจนแทบจะร้องเพลง
และวินาทีต่อจากนี้ต่างหาก... คือช่วงเวลาคราฟต์ของแห่งความระทึกใจของจริง!
เด็กหนุ่มเลียริมฝีปากแห้งผาก เปิดช่องสังเคราะห์ขึ้นมา แล้วจับโอสถปราณโลหิตโยนลงไปทีละคู่
เขาทำซ้ำกระบวนการนี้วนไปอย่างเมามัน จนกระทั่งโอสถปราณโลหิตสิบหกเม็ด ถูกหลอมรวมกลายเป็น ‘โอสถหลอมโลหิต’ ระดับ 2 จำนวนแปดเม็ดถ้วน!
“โอสถปราณโลหิตกากๆ ยังอัปเกรดเป็นโอสถหลอมโลหิตระดับ 2 ได้… แล้วถ้าเอาโอสถหลอมโลหิตมายัดลงเตาล่ะ มันจะคราฟต์ทะลุขีดจำกัดไปได้อีกไหมวะ!?”
ตอนนั้นเอง ไอเดียบ้าระห่ำก็แล่นปลาบเข้ามาในหัวซูอวี่!
ถ้ามันอัปเกรดต่อได้ เขาก็จะได้ของโคตรแรร์เลยไม่ใช่รึไง? คิดดูสิ! ขนาดโอสถหลอมโลหิตระดับ 2 ยังดันปราณโลหิตพุ่งปรี๊ดได้ถึง 0.1 แล้วถ้าเป็นโอสถที่ถูกหลอมทะลวงระดับขึ้นไปอีกล่ะ… สรรพคุณมันจะเถื่อนดิบขนาดไหน!?
คิดได้ดังนั้น ซูอวี่ก
