เกิดขึ้น!
คล้อยหลังซูอวี่เดินลับสายตาไป ทั้งร้านก็ระเบิดความแตกตื่นกันอุตลุดราวกับรังแตนถูกกระทุ้ง!
หลี่หู่ตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนด้วยสภาพทุลักทุเลเปื้อนฝุ่น กุมหน้าอกที่ปวดร้าวพลางถลึงตาแดงก่ำมองไปทางประตูร้านด้วยความเคียดแค้นชิงชังสุดขีด
“ไอ้ซูอวี่! ฝากไว้ก่อนเถอะมึง! พรุ่งนี้พ่อจะเอาคืนแกให้สาสม!!”
มันตะคอกสุดเสียง โยนบัตรธนาคารทิ้งไว้ลวกๆ แล้วเดินกระทืบเท้ากระแทกปึงปังออกจากร้านไปด้วยความเกรี้ยวกราดอับอาย
ขณะที่ผู้คนในร้านยังคงยืนมองภาพวุ่นวายนี้ด้วยสายตาสนุกสนานและซุบซิบนินทา
“ไอ้หนูนั่นใจกล้าบ้าบิ่นถึงขั้นกล้าลงมืออัดคุณชายตระกูลหลี่ปางตายเชียวเรอะ! มันไม่รู้รึไงว่าหลี่หู่ยังมีพี่ชายอยู่อีกคน? แถมตอนนี้ไอ้พี่ชายนั่นก็สอบติดเป็น ‘นักสู้ฝึกหัด’ ไปแล้วด้วยซ้ำ!”
“หึๆ… นั่นมันก็ไม่ใช่เรื่องที่เราต้องไปเดือดร้อนหรอก พรุ่งนี้รอดูจุดจบอันน่าสมเพชของไอ้เด็กจองหองนั่นที่โรงเรียนก็พอ รับรองว่า… ศพไม่สวยแน่!”
