ูงถึงเม็ดละหนึ่งพันหยวน!
สำหรับซูอวี่ที่เป็นเด็กกำพร้าไร้ที่พึ่ง นี่คือเงินเก็บก้อนโตระดับขายบ้านขายรถ
เขาต้องกัดฟันทนกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่นาน กว่าจะเก็บเงินซื้อยาสองเม็ดนี้มาได้
เด็กหนุ่มกำโอสถปราณโลหิตในมือแน่นพลางพึมพำเสียงต่ำ
“ช่องสังเคราะห์เอ๋ยช่องสังเคราะห์… แกอย่าทำให้ฉันผิดหวังเด็ดขาดเชียวนา”
ว่าแล้ว เขาก็บรรจงวางโอสถปราณโลหิตทั้งสองเม็ดลงในช่องสังเคราะห์อย่างระมัดระวัง
[โอสถปราณโลหิต : โอสถระดับ 1 สามารถเพิ่มความแข็งแกร่งของปราณโลหิตในร่างกายมนุษย์ได้เล็กน้อย!]
[ต้องการสังเคราะห์หรือไม่?]
ซูอวี่กัดฟันกรอด ตัดสินใจกระแทกนิ้วลงบนปุ่มสังเคราะห์!
“สังเคราะห์!”
วิ้ง! แสงสีทองสาดประกายเจิดจ้า โอสถปราณโลหิตทั้งสองเม็ดหายวับไปในพริบตา แทนที่ด้วยโอสถสีแดงเข้มเม็ดหนึ่งที่ปรากฏขึ้นมาอย่างเงียบงันท่ามกลางช่องสังเคราะห์
ตัวหนังสือแถวใหม่เด้งขึ้นมาตรงหน้า!
[โอสถหลอมโลหิต : โอสถระดับ 2 สามารถเพิ่มความแข็งแกร่งของปราณโลหิตในร่างกายมนุษย์ได้อย่างมหาศาล หากทานมากเกินไป สรรพคุณจะลดลง!]
ดวงตาของซูอวี่เบิกกว้าง ประกายความบ้าคลั่งปะทุขึ้นในแววตา!
สำเร็จ!
เขาคว้า ‘โอสถหลอมโลหิต’ ออกมาจากช่องสังเคราะห์ แล้ว
