่านจริงจังแล้ว นี่คือสิ่งที่ข้าควรทำ ท่านปกป้องข้าเมื่อวานนี้ และข้าจะตอบแทนท่านตามธรรมชาติ”
เมิ่งฉางชิงได้ตอบกลับ
“ถึงจะเป็นเช่นนี้ มันก็ทำให้เจ้าเสียเวลามาก ด้วยระดับการฝึกตนของเจ้าในระดับเปิดทะเลในปัจจุบัน เจ้าอาจจะได้รับทรัพยากรระดับสูงมากมาย”
คงหลินเสวี่ยกล่าว
“บางครั้งบางสิ่งก็ต้องเกิดขึ้นในชีวิต มันควรจะเป็นของข้าและข้าจะไม่พลาด”
เมิ่งฉางชิงยิ้มเล็กน้อย
“ศิษย์น้อง เจ้าเป็นอิสระและสบายๆ ข้าจะไม่ลากเจ้าลงมาอีกต่อไป”
แม้ว่านางต้องการอยู่กับเมิ่งฉางชิง แต่คงหลินเสวี่ยก็รู้ดีว่านี่เป็นอาณาจักรลับ ไม่ใช่สถานที่ที่สามารถทำเล่นๆ กันได้
ต้องรีบแล้ว…
ด้วยภาระอย่างนางเอง
มันจะทำให้การค้นหาทรัพยากรของเมิ่งฉางชิงช้าลงเท่านั้น
นอกจากนี้ นางยังมีเรื่องของนางเองที่ต้องทำอีกด้วย
“เราสามารถพูดคุยหลังจบอาณาจักรลับได้”
“ตกลง”
เมิ่งฉางชิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า
ก่อนทรงกางมือขวาออก
ปิ่นที่พังก็ถูกเปิดเผย
“นี่เป็นของสำคัญสำหรับท่านหรือไม่ศิษย์พี่หญิง?”
แม้ว่าจะไม่มีอะไรพิเศษเกี่ยวกับปิ่น แต่สิ่งนี้ไม่มีค่าสำหรับบางคน มันอาจจะเป็นสิ่งที่มีค่าสำหรับบางคน
“ข้าใช้มันมาหลายปีแล้ว และมันก็ไม่ได้สำคัญอะไรนัก”
คงหลินเสวี่ยส่ายหน้า หยิบปิ่นปักผมใหม่ออกจากแหวนเก็บของของนาง และมัดผมที่เหมือนน้ำ
