ม่เกิดขึ้น
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือไม่พบเลย
คงหลินเสวี่ยมองไปข้างหน้าทันที
นางไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่มีคนพิเศษอยู่ข้างหน้านาง
ผมสีดำปลิวไสวเบาๆ ชุดสีขาวราวกับน้ำค้างแข็ง
“ขอบคุณศิษย์พี่หญิงคง ที่เหลือฝากไว้ให้ข้าเอง”
ร่างนี้เอียงศีรษะเล็กน้อยแสดงรอยยิ้มอันอ่อนโยน
จบบทที่ 49