ณ ตำหนักเมฆาม่วง เจียงฉางเซิงนั่งลง มูหลิงลั่วที่อยู่ข้างๆ ถามด้วยความสงสัยว่า
“สุดยอดผู้แข็งแกร่งแห่งมหาพิภพนิลเหลืองนั้นแข็งแกร่งเพียงใดเจ้าคะ”
“แข็งแกร่งอย่างยิ่ง สามารถควบคุมดินแดนทั้งสามพันได้ จะต้องได้เจอกับเขาเสียก่อน จึงจะเข้าใจความแข็งแกร่งของเขา”
เจียงฉางเซิงตอบ เขาหยิบน้ำเต้าทองม่วงออกมา ให้ดวงจิตเข้าไปสำรวจภายใน และก่อตัวเป็นร่างจิตจำแลงเทพ
ภายในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิง บุรุษอาภรณ์สีดำอ่อนล้าหมดกำลังแล้ว เขานอนแผ่หอบหายใจอยู่ตรงกลาง
ที่แห่งนี้ไม่มีแรงดึงดูด เขาจึงเป็นเหมือนดวงวิญญาณที่ล่องลอยไปมา แววตาเฉยชา
“บอกข้ามา เจ้ามีความเป็นมาเช่นใด เจ้ายังมีโอกาสรอดอยู่น้อยนิด”
เสียงหนึ่งดังเข้ามา บุรุษอาภรณ์สีดำได้ยินเช่นนั้นจึงลุกขึ้นมานั่งทันใด
เขามองร่างจิตจำแลงเทพด้วยความหวาดกลัว ถามเสียงสั่นว่า “จะ.. จักรพรรดิสวรรค์? มรรคาจารย์?”
หลังจากเผชิญกับความทุกข์ทรมานมาหลายปี ทำให้เขาความหวาดกลัวเจียงฉางเซิงเข้าไปในจิตวิญญาณ ไม่ไมอาจมีความคิดต่อต้านแม้แต่น้อย
เหตุที่เจียงฉางเซิงเก็บเขาไว้นานเพียงนี้ เพราะเจ้าหมอนี่ไม่ได้ทำให้ได้รางวัลรอดชีวิต แต่เจ้าหมอนี่ไม่ได้อ่อนด้อยแต่อย่างใด!
แล้วเหตุใดจึงไม่ทำให้ได้รางวัลรอดชีวิต? หรือว่าอีกฝ่ายไม่ได้คิดจะเป็นศัตรูกับแดนสวรรค์?
เมื่อมาคิดดูให้ละเอียดก็จริงอยู่ แม้เขาจะพูดจาโอหัง แต่ก็เพราะจงใจปั่นหัวและกระตุ้นตี้ชางเท่านั้น
“ตอบมาตามตรง”
