ชิ้นนี้… ชิ้นนี้คือความทรงจำชิ้นแรกที่เขาเคยได้รับมา ในขณะที่แทบจะเอาชีวิตไม่รอดจากความหนาวเหน็บที่ขมขื่นและความหวาดกลัวของฝันร้ายครั้งแรก มันเป็นความทรงจำที่อ่อนแอที่สุดที่เขามี แต่ก็มีความหมายมากที่สุดเช่นกัน ซันนี่ฆ่ามนุษย์คนหนึ่งเพื่อให้ได้มันมา และใช้มันเพื่อฆ่ามนุษย์อีกคน
กระดิ่งเงินคือเครื่องเตือนใจ
ด้วยดวงตาที่หม่นหมอง เขาอ่านรูนที่ส่องประกายในความว่างเปล่าที่ไร้แสงของวิญญาณตนเอง
[…ของที่ระลึกชิ้นเล็กๆ จากบ้านที่จากมานานแสนนาน ซึ่งครั้งหนึ่งเคยนำความสบายใจและความสุขมาสู่เจ้าของ]
ความตื่นเต้นที่เคยครอบงำเขาเมื่อครู่ก่อนหน้านี้เหือดหายไปทันที ซันนี่ถอนหายใจหนักหน่วงและสลายความทรงจำนั้นไป บนใบหน้าของเขามีร่องรอยของความเศร้าสร้อย
เขาเหลือบมองนักบุญเงาที่นิ่งเฉยก่อนจะเบือนหน้าหนี
“วันนี้พอแค่นี้เถอะ… เฮ้อ เป็นวันที่ยาวนานจริงๆ ฉันว่าฉันจะไปนอนแล้วล่ะ”
เขาออกจากทะเลวิญญาณ ยืนนิ่งอยู่ไม่กี่นาที จากนั้นก็ค่อยๆ เดินไปที่เตียงแล้วล้มตัวลงนอน เขาถอดชุดผ้าคลุมของนักเชิดหุ่นออก ซันนี่พันตัวเองไว้ในผ้าห่มแล้วหลับตาลง
เขาเหนื่อยเหลือเกิน
