กลางป่าภูเขาอันไร้ที่สิ้นสุด ปรากฏสัตว์ยักษ์ร่างมหึมาราวกับภูผามากมายกำลังพักผ่อนกันอยู่ พวกมันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ ท่อนบนแข็งแกร่งใหญ่โต ไร้ขนแม้แต่เส้นเดียว ผิวหนังเป็นสีน้ำเงินอมเขียว ที่เอวพันด้วยกางเกงหนังสัตว์ แต่ละตนถืออาวุธหินยักษ์ไว้ในมือ “เผ่าเหวศิลา!”
ลำธารแห่งหนึ่งในหุบเขา มีเผ่ามนุษย์ราวยี่สิบกว่าคนกำลังพักอยู่ริมแม่น้ำ ทุกคนล้วนมีบาดแผลทั่วร่าง ดูอิดโรยสิ้นหวัง สายตามักเหลือบมองไปรอบด้าน มองดูนักรบเผ่าเหวศิลาที่น่าสะพรึงกลัว สตรีอาภรณ์สีเหลืองผมยุ่งเหยิงเอ่ยเบาๆ ว่า “ทุกคนอย่าได้ตกใจไป แดนสวรรค์ได้ส่งคนมาช่วยเราแล้ว”
แต่เมื่อสิ้นคำพูดของนาง กลับไม่มีใครรู้สึกยินดีเลย“ถึงจะมีคนมาช่วย พวกเราก็คงรอไม่ไหวอยู่ดี”“ใช่แล้ว ที่นี่ห่างไกลจากเทียนจิ่งเหลือเกิน”“ต้องโทษที่เจ้าสุนัขเฒ่าจางถูนั้นแหละ ดันทุรังจะไปยังสุสานใต้ดินลึกลับ ผลสุดท้ายติดกับดักค่ายกลประหลาดจนถูกส่งมาที่ดินแดนปีศาจนี่ คนตายไปตั้งมากมาย เหลือแค่พวกเรา ข้าดูแล้วเราคงไม่รอดแน่”“ฮึ ตอนจะออกมาผจญภัยมีใครบังคับพวกเจ้าหรือ”
บรรดาผู้ฝึกยุทธเริ่มโต้เถียงกันอย่างรุนแรง ภายใต้สถานการณ์คับขัน แรงกดดันมหาศาลถาโถมใส่ทุกคน สตรีอาภรณ์สีเหลืองขมวดคิ้วกำลังจะเอ่ยปราม แต่แล้วสายตาก็เห็นบางสิ่ง นางเบิกตากว้างตะโกนว่า “ดูนั่นสิ!”
ทุกคนรีบหันไปทางที่นางชี้ เห็นเพียงแสงสีทองเจิดจ้าราวหมื่นจั้ง สาดส่องลงมาจากทะเลเมฆเบื้องบน สาดส่อง
