เงานั้นเคยเป็นของชายหนุ่มคนหนึ่งที่อายุมากกว่าซันนี่เพียงไม่กี่ปี เขาเคยอาศัยอยู่ในนิคมที่ซอมซ่อเหนือประตูประสาท ดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดเหมือนกับคนอื่นๆ ก่อนที่… ก่อนที่…
ซันนี่เบือนหน้าหนี
“อย่ามามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นนะ มันเป็นความผิดของนายเอง ไอ้คนโง่ นายไม่ควรมาถามคำถามพวกนั้นกับฉันเลย!”
ในบรรดาสามคนที่เขาฆ่าด้วยมือตนเอง การฆ่าครั้งนี้เป็นเพียงครั้งเดียวที่ทำให้ซันนี่รู้สึกบางอย่าง เพราะมันไม่ได้ทำไปในระหว่างการต่อสู้ที่ดุเดือดหรือเพื่อชำระแค้นส่วนตัว แต่ครั้งนี้… ครั้งนี้มันเป็นการฆ่าโดยเจตนาที่เลือดเย็น
นั่นคือเหตุผลที่เขาต้องจากปราสาทมา — ท่ามกลางเหตุผลอื่นๆ
ซันนี่ทำหน้าบึ้ง
“บอกว่าให้เลิกมองไง! ก็แค่ตายไปซะ แล้วอย่ามาตอแยฉันด้วยเรื่องไร้สาระของนายอีก!”
เขาพ่นลมหายใจอย่างขัดใจแล้วหันหลังเดินจากไป ในไม่ช้า เขาก็เดินผ่านเงาของบลัดฟีนด์ หัวหน้ากลุ่มนักล่า และนักบุญหินที่ร้ายกาจ
เมื่อเหลือบมองร่างที่งดงามราวกับรูปสลักของอสูรหิน ซันนี่ก็ลืมเลือนเรื่องเงาที่ซูบผอมไปจนสิ้นแล้วผลิยิ้มออกมา เพราะเป้าหมายที่เขามาที่นี่ก็เพื่อมาดูเสียงสะท้อนของเธอ
