ซันนี่อยู่ไกลเกินกว่าจะมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว
เขาไม่รู้ว่าเหล่าสิ่งมีชีวิตแห่งทะเลทมิฬจะสามารถทำลายผู้กลืนกินวิญญาณลงได้หรือไม่ เขาค่อนข้างสงสัยว่าสัตว์ประหลาดบรรพกาลตัวนั้นคงไม่ถูกทำลายได้ง่ายดายขนาดนั้น อย่างไรก็ตาม เมื่อปีศาจกระดองตายไป และมนุษย์ทั้งสามที่จะมาแทนที่มันก็จากไปแล้ว ก็ไม่มีใครบนเกาะที่จะคอยปกป้องต้นไม้ผู้หิวโหยลำนี้อีก อย่างน้อยมันก็น่าจะได้รับบาดเจ็บสาหัสบ้าง
ในตอนนี้ นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาจะทำได้
เขามองกลับไปในทิศทางของเนินเถ้าถ่าน ซันนี่กัดฟันแน่นและคิดในใจว่า
‘วันหนึ่ง ฉันจะแข็งแกร่งพอที่จะทำลายต้นไม้นั่น สัตว์ประหลาดพวกนี้ และใครก็ตามที่บังอาจขวางทางฉัน วันหนึ่ง ฉันจะแข็งแกร่งจนไม่ต้องหวาดกลัวใครหรืออะไรอีกต่อไป แต่พวกมันทั้งหมดนั่นแหละที่จะต้องเป็นฝ่ายหวาดกลัวฉัน!’
เขาไม่ได้สังเกตเลยว่า ในขณะที่เขากำลังคิดคำเหล่านั้นอยู่ แคสซี่ก็จู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้นและหันมาทางเขา
บนใบหน้าของเธอปรากฏสีหน้าที่มืดหม่น แต่ก็ถูกลบเลือนไปอย่างรวดเร็วด้วยความไม่มั่นใจและความลังเลใจ
