ซันนี่หลุดพ้นจากการถูกสะกดโดยต้นไม้กลืนวิญญาณแล้ว แต่แคสซี่ไม่ใช่ ความจำ จิตใจ และการคิดของเธอยังคงถูกคุกคาม และมันแย่ลงเรื่อยๆ ในขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน
รอยยิ้มที่ดูเจ็บปวดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซันนี่ เขาพยายามรักษาน้ำเสียงให้เบาและร่าเริงขณะพูดว่า:
“ขอบคุณที่ช่วยฉันเมื่อกี้ไง ขอโทษนะที่ปลุกเธอแต่เช้า… ไปนอนต่อเถอะ เดี๋ยวที่เหลือฉันจัดการเอง”
แคสซี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มวอกแวกและลืมไปเลยว่าเขายืนอยู่ตรงนั้น เด็กสาวตาบอดหาวออกมาแล้วนอนลงพร้อมกับเอาผ้าคลุมมาห่มกาย ไม่นานเธอก็หลับไปอีกครั้งอย่างมีความสุข โดยไม่รู้เลยว่าวันเวลาของเธอนั้นถูกนับถอยหลังไว้แล้ว
ซันนี่มองดูเธออยู่ครู่หนึ่งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ในที่สุดเขาก็หันหลังและเดินจากไป พร้อมกับคิดในใจว่า:
‘ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ’
