ซันนี่ร่วงหล่นลงสู่การโอบกอดที่นุ่มนวลของใยแมงมุม เขากรีดร้อง ร่างกายทั้งร่างสั่นกระตุกด้วยความเจ็บปวดอันแสนสาหัส ความทรมานที่ไม่อาจทนทานได้แผ่ซ่านไปทั่วระบบประสาท จิตใจของเขาจมดิ่งลงสู่กระแสธารแห่งความทุกข์ทรมานที่แสนเจ็บปวดและโหดร้ายอย่างไร้ที่สิ้นสุด
มันรู้สึกราวกับว่ากล้ามเนื้อทุกมัด เส้นใยทุกเส้น และทุกโมเลกุลในร่างกายกำลังถูกฉีกกระชากออกและประกอบขึ้นใหม่ เพียงเพื่อจะถูกฉีกกระชากซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยเฉพาะดวงตาของเขาที่รู้สึกเหมือนมีแท่งโลหะร้อนระอุสองแท่งเสียบคาอยู่ข้างใน ทำให้ความเจ็บปวดอื่นๆ ทั้งหมดกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลย หรือบางทีพวกมันอาจกลายเป็นทรงกลมโลหะหลอมเหลวที่แผดเผาเสียเอง…
เขาจิกทึ้งใบหน้าของตัวเองจนทิ้งรอยเลือดเอาไว้ ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีต่อมาพวกมันก็เลือนหายไป ถูกลบเลือนด้วยพลังลี้ลับบางอย่าง ในไม่ช้าเสียงของเขาก็หายไปเช่นกัน ทิ้งให้ซันนี่ไม่มีหนทางที่จะระบายความทรมานอันน่าสยดสยองออกมาได้เลย
กระบวนการนี้ตรงกันข้ามกับความรู้สึกของการเกิดใหม่ที่แสนอ่อนโยนซึ่งเขาเคยสัมผัสหลังจากผ่านฝันร้ายครั้งแรกมาได้ มันรุนแรง ไร้ความปรานี และผิดธรรมชาติ มันฝืนปรับเปลี่ยนร่างกายของซันนี่ให้กลายเป็นสิ่งที่มันไม่ควรจะเป็น
เป็นสิ่งที่ไม่มีสิ่งใดควรจะเป็น
