หลังจากเห็นตัวเลข ในตอนแรกเขาตัวสั่นด้วยความดีใจ แต่แล้วซันนี่ก็ขมวดคิ้ว
‘เดี๋ยวนะ มันไม่เมคเซนส์เลย ฉันมีเก้าสิบหกเศษเสี้ยวก่อนจะมาที่สถูปขี้เถ้า ได้มาอีกหกสิบสี่เมื่อกี้ รวมกันมันต้องเป็นร้อยหกสิบสิ แล้วอีกสามสิบหกเศษเสี้ยวที่เกินมามาจากไหน? จากผลไม้งั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้… พวกเรากินมันมาไม่ถึงอาทิตย์ด้วยซ้ำ วันละลูกเองนะ การจะได้มากขนาดนั้น… มันต้องผ่านไปเป็นเดือนเลยล่ะ…’
แต่เวลาจะผ่านไปนานขนาดนั้นโดยที่เขาไม่รู้ตัวได้ยังไง? ใช่ ความจำของเขาช่วงนี้มันแปลกๆ… แต่ว่า…
ซันนี่พยายามตั้งสมาธิกับความไม่สอดคล้องนี้ แต่มันยากมากด้วยเหตุผลบางอย่าง ยิ่งเขาพยายามคิดถึงมันมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งไม่ชัดเจนว่าตัวเองกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่กันแน่
‘เอ่อ… ฉันพยายามจะจำอะไรนะ? บางอย่างเกี่ยวกับเศษเสี้ยวเงาเหรอ? ใช่…’
ไม่กี่นาทีต่อมา เขานวดขมับและถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด
‘สงสัยฉันคงพยายามคำนวณว่าได้เศษเสี้ยวจากการฆ่าไอ้ไข่ระยำนั่นมาเท่าไหร่ล่ะมั้ง มันคือหกสิบสี่ แล้วมีอะไรต้องคิดอีกล่ะ? เยี่ยมจะตายไป!’
เขาควรจะใช้เวลาฉลองกับจำนวนเศษเสี้ยวเงาอันมหาศาลที่ได้รับมาให้มากกว่านี้ แต่ยังมีสิ่งที่น่าทึ่งอีกอย่างที่รอให้เขาสนใจอยู่
ความทรงจำ เขาได้รับความทรงจำจากมารระดับยิ่งใหญ่จริงๆ! ความทรงจำระดับสูงส่งเทียร์สี่ของจริงเนี่ยนะ นั่นมัน… นั่นมัน…
‘มหัศจรรย์ที่สุด!’
