โดยทั่วไปแล้ว แนวคิดเรื่องเวลากลายเป็นสิ่งที่จับต้องได้ยากอย่างประหลาด ซันนี่ไม่แน่ใจนักว่าพวกเขาใช้เวลาอยู่บนเกาะที่เงียบสงบแห่งนี้มานานกี่วันแล้ว เขามั่นใจว่ามันน่าจะน้อยกว่าหนึ่งสัปดาห์ แต่จำจำนวนที่แน่นอนไม่ได้
การที่จำบางอย่างไม่ได้กลายเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง พวกเขาทั้งสามเริ่มกลายเป็นคนใจลอยและขี้ลืมมากขึ้นเรื่อยๆ บางครั้งซันนี่จะพบว่าตัวเองพยายามเค้นความจำเพื่อระลึกถึงรายละเอียดในชีวิตก่อนหน้านี้ หรือสังเกตเห็นความประหลาดในพฤติกรรมของพวกเขาเอง แต่เพียงนาทีต่อมา เขาก็จะลืมความกังวลเหล่านั้นไป โดยถูกดึงความสนใจจากความคิดหรือเหตุการณ์ที่ไม่มีพิษมีภัยบางอย่าง
ความทรงจำของเขาเริ่มพร่าเลือนลงเรื่อยๆ สิ่งเดียวที่ยังชัดเจนคือรสชาติที่อร่อยและสดชื่นของผลไม้เวทมนตร์ ความรื่นรมย์ในการใช้ชีวิตอยู่ใต้ร่มเงาของต้นวิญญาณ และความยิ่งใหญ่ของมัน
ต้นไม้นั้นช่างงดงาม เปี่ยมด้วยเมตตา และเอื้อเฟื้อ มันปกป้องพวกเขาจากความเลวร้ายที่ถูกสาปของเขาวงกตสีเลือด คอยกันสัตว์ร้ายให้ออกห่าง และมอบสารอาหารให้แก่ทั้งร่างกายและแก่นแท้วิญญาณของพวกเขา ซันนี่เริ่มเชื่อมั่นมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าการได้พบต้นวิญญาณที่สง่างามนี้คือพรอันประเสริฐอย่างแท้จริง
ความคิดที่จะละทิ้งของกำนัลเหล่านี้และกลับไปสู่ความสยดสยองของโลกภายนอกดูจะเย้ายวนใจน้อยลงทุกที
จะจากไปทำไม ในเมื่อพวกเรามีความสุขกันดีที่นี่?
