‘โอ้ จริงด้วย มีภัยคุกคามอยู่บนท้องฟ้า…’
ในพริบตานั้น ซันนี่ก็ลืมสิ้นทุกอย่างเกี่ยวกับความตั้งใจที่จะแบ่งปันเนื้อหาในความทรงจำประหลาดของเขากับเนฟิสและแคสซี่ อันที่จริงเขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามันเป็นเรื่องประหลาดและอาจจะสำคัญมาก
ความผิดพลาดในการตัดสินใจครั้งนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหันและไม่เป็นธรรมชาติ แต่เนื่องจากซันนี่ไม่สามารถจำสิ่งที่เขาลืมไปได้ เขาจึงไม่สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติใดๆ และดำเนินกิจกรรมของเขาต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
…หากเขาสังเกตเห็น เขาอาจจะตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้ลืมสิ่งสำคัญไปนับตั้งแต่พวกเขามาถึงสถูปเถ้าถ่าน
ซันนี่ลุกขึ้นยืน เรียกเศษเสี้ยวเที่ยงคืนออกมาแล้วมองไปยังใบไม้สีแดงฉานของต้นไม้มโหฬารด้วยสายตาหม่นหมอง เมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นของด้ามดาบขัดมันสีดำในมือ เขาก็รู้สึกสงบลงเล็กน้อย
เนฟิสลืมตาขึ้นและมองมาที่เขาจากการตื่นเพราะการเคลื่อนไหวที่เงียบเชียบของเขา ร่างกายของเธอเกร็งขึ้น แววตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่ได้เอ่ยออกมา
ซันนี่ส่ายหัว
“ฉันยังไม่รู้เหมือนกัน เธออยู่กับแคสซี่ไปก่อน เดี๋ยวฉันไปตรวจสอบเอง”
เขาทิ้งพวกเธอไว้ข้างหลังแล้วเดินไปข้างหน้า เขาตั้งใจจะไปให้ถึงริมขอบเกาะ ซึ่งเป็นจุดที่กิ่งก้านของต้นไม้ยักษ์ไม่หนาทึบนักและสามารถมองเห็นท้องฟ้าผ่านช่องว่างของพุ่มใบได้
