ซันนี่ได้แต่ยืนนิ่งราวกับเป็นอัมพาต มึนงงกับการโจมตีของเสียงกรีดร้องที่เหนือมนุษย์ สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือพยายามไม่ให้ตัวเองล้มคุกเข่าลง และในจังหวะที่ความอดทนของเขาเกือบจะพังทลาย…
ทุกอย่างก็หยุดลงกะทันหัน ความเงียบที่ฉับพลันเข้าปกคลุมโลก ทำให้เขาผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก มันจบลงแล้ว
ไม่กี่วินาทีต่อมา แคสซี่ก็กระซิบข้างหูเขา:
“ลืมตาได้แล้วค่ะ”
หลังจากได้ยินเสียงที่ชัดเจนของเธอ ซันนี่กำลังจะทำตามที่เธอบอก…
แต่แล้วเขาก็หยุด
เสียงของเธอไม่ได้ดูน่ากลัวหรือบิดเบี้ยว มันดูปกติเหมือนทุกที ทั้งหวานและไพเราะ และมันยังมาจากทิศทางที่ถูกต้องด้วย แต่ว่า… แต่ว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติ
‘อะ… อะไรกัน…’
เขาลังเลและยังคงหลับตาอยู่
ทำไมมันถึงสงบนิ่งขนาดนี้? ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกถึงไออุ่นจากลมหายใจของเธอเลยในขณะที่เธอโน้มตัวมากระซิบข้างหูเขา?
และเธอ… เธอจะโน้มตัวมาได้ยังไง… ในเมื่อเขาตัวสูงกว่า?
ซันนี่ตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ เสียงที่คุ้นเคยและชัดเจนของแคสซี่ย้ำอีกครั้ง:
“ลืมตาเถอะ… ลืม…”
จากนั้น เพียงแค่ไม่กี่เซนติเมตร เสียงนั้นก็ระเบิดออกมาด้วยอำนาจที่เย็นชาและมุ่งร้าย:
“ลืมตาเดี๋ยวนี้!”
แต่เขาก็ไม่ลืมตา
