เนิ่นนานราวชั่วนิรันดร์ผ่านไป การต่อสู้ระหว่างปีศาจกระดองและแขกผู้มาเยือนจากส่วนลึกก็จบลง ความเงียบกลับคืนสู่สถูปเถ้าถ่านอีกครั้ง
ซันนี่หลงลืมเรื่องเวลาไปนานแล้ว และเริ่มชาชินกับการสั่นสะเทือนที่แล่นผ่านต้นไม้ยักษ์ทุกครั้งที่มอนสเตอร์ทั้งสองปะทะกัน ความสงบที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้เขาสะดุ้ง ด้วยอาการสั่นเล็กน้อย เขาหันศีรษะไปมาและเงี่ยหูฟัง พยายามจะแยกแยะว่าเกิดอะไรขึ้น
ท่ามกลางความเงียบงันหลังการต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัว เนฟิสลังเลครู่หนึ่งก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า:
“เราลืมตาได้แล้ว”
ซันนี่รอก่อนครู่หนึ่งจึงค่อยทำตามคำแนะนำของเธอ เขาเปิดตาขึ้นและกะพริบตาถี่ๆ สองสามครั้ง สายตาค่อยๆ กลับมามองเห็นชัดเจนขึ้น
แสงสลัวของยามรุ่งสางเริ่มคืบคลานมาจากทางทิศตะวันออก โอบล้อมเกาะไว้ในเงามืดเจือจาง เบื้องล่างพวกเขา พื้นผิวของเกาะถูกฉีกกระชากและพลิกกลับด้านจนแทบจำไม่ได้ ราวกับว่าสถูปเถ้าถ่านถูกระดมยิงด้วยปืนใหญ่หนักหลายชุด
และบนพื้นผิวนั้น…
‘บ้าเอ๊ย!’
ปีศาจกระดองกำลังเดินกะเผลกกลับมาจากขอบเกาะอย่างช้าๆ ทิ้งรอยเลือดสีครามไว้เบื้องหลัง มันบาดเจ็บสาหัสและอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ มีแขนขาหลายข้างหายไป และมีรอยแตกเป็นใยแมงมุมปกคลุมไปทั่วกระดองที่เคยบริสุทธิ์ของมัน
