‘ขอแค่ดูแวบเดียว… แวบเดียวเท่านั้น’
เงาซ่อนตัวอยู่ในร่มเงาลึกที่ทอดลงมาจากพุ่มใบสีแดงฉานของต้นไม้อันสง่างาม มันเลื่อนขึ้นตามความลาดชันและเข้าใกล้จุดที่ปีศาจกระดองหายลับสายตาไป
บนยอดเขา พื้นดินถูกปกคลุมด้วยใบไม้ร่วงหล่น สถูปเถ้าถ่านนั้นใหญ่กว่าจุดสูงตามธรรมชาติแห่งไหนๆ ที่พวกเขาเคยพบมาจริงๆ มันกว้างขวางและโอ่อ่าราวกับเป็นเกาะจริงๆ ทว่าร่องรอยที่ทิ้งไว้โดยขาที่เป็นดั่งเสาหินของสิ่งมีชีวิตยักษ์ตัวนั้นยังคงมองเห็นได้ชัดเจน
ร่องรอยเหล่านั้นนำทางเงาไปสู่ใจกลางของเกาะ ที่ซึ่งลำต้นมหึมาของต้นไม้สีนิลพุ่งทะยานขึ้นจากพื้นดิน โดยมีรากอันกว้างขวางแผ่ขยายไปทุกทิศทาง
ปีศาจกระดองยืนอยู่ใต้ต้นไม้ เงยหน้ามองขึ้นไปบนกิ่งก้านชั้นล่าง เศษเสี้ยวระดับก้าวข้ามยังคงถูกกุมไว้ในก้ามของมัน
‘มันมองอะไรอยู่น่ะ?’
ซันนี่สั่งให้เงาไล่ตามสายตาของมันไป และสังเกตเห็นผลไม้ทรงกลมที่ดูน่ารับประทานหลายลูกห้อยอยู่ระหว่างใบสีแดงฉาน ลูกหนึ่งดูเหมือนจะสุกงอมเต็มที่แล้ว
ทันใดนั้น เจ้าปีศาจก็ทิ้งเศษเสี้ยววิญญาณลงบนพื้นทราย และดูเหมือนจะลืมมันไปโดยสิ้นเชิง มันยืดตัวขึ้น เอื้อมก้ามขึ้นไปเด็ดผลไม้ลูกนั้นอย่างนุ่มนวล
ผลไม้นั้นหลุดออกจากกิ่งอย่างง่ายดาย อสูรกายร่างยักษ์ประคองมันไว้อย่างทะนุถนอมราวกับเป็นของล้ำค่าที่เปราะบาง มันค่อยๆ ลดตัวลงสู่พื้น จากนั้นก็บรรจงนำผลไม้เข้าปากและกัดกินทีละนิด
