พวกเขานั่งดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกันท่ามกลางความเงียบที่ผ่อนคลาย เมื่อยามค่ำคืนใกล้เข้ามา ทะเลก็กำลังไหลกลับมา ท่วมท้นเขาวงกตสีเลือดราวกับความมืดมิดที่ถาโถม ไกลออกไปเบื้องล่าง พวกนักเก็บกวาดกำลังวิ่งวุ่นเพื่อหาที่ซ่อน บางตัวพยายามปีนขึ้นมาบนหน้าผา โดยหวังจะใช้ค่ำคืนนี้บนเกาะเล็กๆ แห่งนี้
เงาของซันนี่คอยเฝ้าจับตาดูพวกมันอยู่
“เดี๋ยวเราคงจะมีแขกมาเยือนแล้วล่ะ” เขาพูดด้วยความหดหู่เมื่อคิดว่าช่วงเวลาพักผ่อนอันสั้นกำลังจะจบลง
เนฟิสถอนหายใจ
“ไม่เป็นไรหรอก ด้วยข้อได้เปรียบจากพื้นที่สูง การจัดการกับพวกมันคงไม่ยากเกินไป”
ซันนี่พยักหน้าและมองดูดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า ทันใดนั้น อารมณ์ของเขาก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง ความสงสัยเริ่มผุดขึ้นในใจ นำพาความวิตกกังวลอันมืดมนเข้ามาครอบงำ เขามองออกไปไกลแสนไกลก่อนจะลังเลแล้วถามว่า:
“เธอคิดว่าเราจะไปถึงปราสาทนั่นจริงๆ ใช่ไหม?”
เธอชำเลืองมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ใช่”
เขาหันไปหาเธอและฝืนยิ้มออกมา
“ทำไมเธอถึงมั่นใจขนาดนั้นล่ะ?”
ท่ามกลางแสงสีแดงฉานของยามอาทิตย์อัสดง ดวงตาที่สงบนิ่งของดาราแปรเปลี่ยนดูเหมือนจะลุกโชนด้วยไฟแห่งสวรรค์ เธอมองไปทางทิศตะวันตก เรียกดาบออกมาแล้วตอบว่า:
“หากนั่นคือเจตจำนงของเรา ใครกันที่จะกล้าหยุดพวกเรา?”
