แต่นี่เป็นความคิดที่ไร้ประโยชน์ เขาทำอะไรกับมันไม่ได้ ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่จะเสียเวลาพิจารณามันอีก
เมื่อร่างกายขยับไม่ได้ ก็ไม่สามารถใช้ “ความทรงจำ” ได้
นั่นทำให้เหลือเพียง “เสียงสะท้อน” เท่านั้น
นักเก็บกวาดกระดองจะต้องเป็นเครื่องมือเพียงอย่างเดียวของเขา ไม่ว่าจะเป็นการฆ่าศัตรู หรือการป้องกันไม่ให้ศัตรูฆ่าเขา
มอนสเตอร์เข้าใกล้ซันนี่อย่างรวดเร็ว กรามของมันขยับไปมา น้ำลายเหนียวข้นไหลออกมาเป็นสายเมือกใส ในช่วงที่สายฟ้าแลบ เขาพึ่งเห็นและจดจำได้ทันทีทุกหนามแหลม ทุกรอยขีดข่วน และทุกรอยถลอกบนกระดองของมัน
โกร่งดาบของดาราแปรเปลี่ยนยังคงปักคาอยู่ในร่างของมัน อาบไปด้วยเลือดสีฟ้า
‘ไอ้ตัวอัปลักษณ์เอ๊ย’
ซันนี่กำลังปากไม่ตรงกับใจ ความจริงก็คือ ด้วยกระดองสีดำที่แต่งแต้มด้วยลวดลายสีแดงและร่างกายที่ทรงพลังซึ่งออกแบบมาเพื่อความพินาศและการเข่นฆ่าโดยเฉพาะ เพชฌฆาตเคียวตัวนี้ดูโดดเด่นและคุกคามอย่างยิ่งยวด
มันเกือบจะดูน่าเกรงขาม… ในแบบที่น่าสยดสยองและอำมหิต
ด้วยความที่ขยับตัวไม่ได้ เขาจึงต้องมองดูอย่างไร้ทางสู้ขณะที่มอนสเตอร์ลดระยะห่างเข้ามาและยืนตระหง่านเหนือร่างที่แตกสลายและชุ่มโชกไปด้วยเลือดของเขา
เคียวของมันชูขึ้นไปบนอากาศ พร้อมที่จะฟันลงมา
ขณะที่จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่ลุกโชนของมอนสเตอร์ ซันนี่คิดในใจว่า:
‘ไปลงนรกซะ ไอ้แมลงยักษ์!’
เคียวพุ่งเข้าใส่ร่างของเขา
