ญหน้าอยู่ดี
เจียงฉางเซิงยังไม่สามารถคาดเดาว่า ผู้หนุนหลังของท่านเทพไท่ฮวงแข็งแกร่งเพียงใด แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเหนือกว่าท่านเทพไท่ฮวงแน่นอน
หกปีต่อมา ปีเซียนหยวนที่เก้าสิบหก อุกกาบาตดวงหนึ่งพุ่งฉีกฟ้า ตกกระแทกลงบนผืนดินกว้างใหญ่
ก่อให้เกิดแรงกระแทกที่ทำลายพื้นดินในรัศมีล้านลี้อย่างราบคาบ
คลื่นฝุ่นอันน่าสะพรึงกลัวพัดกระหน่ำออกไปทุกทิศทุกทางหยุดยั้งไม่ได้ ผืนดินแหลกสลาย ขุนเขาพังทลาย เมฆหมอกแหลกกระจาย ชั้นหินใต้ดินยังพวยพุ่ง แดนมนุษย์กลายเป็นขุมนรก!
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ฝุ่นควันจึงค่อยๆ สลายไป อุกกาบาตขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่บนผืนดินรกร้าง พื้นผิวฝังด้วยผลึกน้ำแข็ง พวยพุ่งด้วยควันไฟ
จู่ๆ ตรงยอดก็แยกเปิดออก รอยแตกขยายกว้างออกอย่างรวดเร็ว ลุกลามไปทั่วทั้งก้อนอุกกาบาต
ตู้ม!
ร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากในอุกกาบาต ร่อนลงพื้นด้วยความเร็วสูง เสื้อคลุมสีน้ำเงินสะบัดพลิ้วตามลม
เขายังไม่ทันเงยหน้า เศษหินที่ลอยอยู่ทั่วท้องฟ้าก็สลายกลายเป็นเถาธุลีไปก่อนจะตกถึงตัวเขา
เขาเงยหน้าขึ้น ใต้ศีรษะที่เต็มไปด้วยผมขาว คือใบหน้าบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ ใบหน้าถูกไฟเผาเสียหาย เหลือเพียงดวงตาทั้งสองข้างยังสมบูรณ์
เขาอ้าปากที่ไร้ริมฝีปากออก ลมหายใจขุ่นมัวทะลักออกจากซี่ฟัน
“นานแล้วสินะที่ไม่ได้มาโลกยุทธ์ พอดีเลยจะได้หาความสำราญ!” ชายชราผมขาวหัวเราะเหี้ยมเกรียม
ในขณะนั้นเอง เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา ยังไม่ทันที่
