ท้องฟ้าสีเทาเบื้องบน ดินโคลนสีดำเบื้องล่าง และท้องทะเลสีชาดอันกว้างไกลสุดลูกหูลูกตาที่คั่นกลาง ท่ามกลางฉากหลังที่ดูราวกับความฝันนี้ เด็กสาวผู้งดงามสองคนกำลังเดินข้ามเขาวงกตไป
คนหนึ่งดูบอบบางและอ่อนแอ เธอมีเรือนผมสีบลอนด์และดวงตาสีฟ้าครามที่ว่างเปล่า เธอสวมชุดทูนิคเรียบง่าย รองเท้าแตะหนัง และมีผ้าคลุมสีราวกับเกลียวคลื่นพาดอยู่บนบ่า
ส่วนอีกคนนั้นสูงโปร่งและคล่องแคล่ว เธอมีผมสีเงินสลวยดุจใยไหมและดวงตาสีเทาที่กระจ่างใส ชุดที่เผยให้เห็นรูปร่างของเธอนั้นทำขึ้นอย่างหยาบๆ จากสาหร่ายสีดำ เผยให้เห็นผิวพรรณที่ผ่องใสและสรีระแบบนักกีฬา เธอแลดูสง่างาม ตื่นตัว และเดินด้วยเท้าเปล่า
มีเชือกสีทองเส้นหนึ่งเชื่อมโยงเด็กสาวทั้งสองเข้าด้วยกัน
‘ว้าว ช่างเป็นภาพที่น่าดูชมจริงๆ…’ ซันนี่คิด
เขานึกเสียดายขึ้นมาทันทีที่ตัวเองไม่ใช่ศิลปิน เพราะภาพตรงหน้านี้มันน่าเอาไปวาดเป็นรูปภาพเหลือเกิน
‘เดี๋ยว… นี่ฉันกำลังคิดอะไรอยู่? คน! ฉันเจอคนแล้ว!’
หัวใจของเขาเต็นรัว หากเนฟิสและแคสเซียอยู่ที่นี่ แสงสีส้มก่อนหน้านี้ก็น่าจะเป็นฝีมือของพวกเธอ ซึ่งหมายความว่าพวกเธอรู้วิธีไปยังเนินเขาสูงนั่น
และนั่นก็หมายความว่าซันนี่ไม่ต้องถูกน้ำขึ้นบดขยี้จนตายแล้ว!
‘เอ่อ… แล้วตอนนี้ฉันควรทำยังไงดี?’
