แทนที่จะคอหักหรือถูกแรงกระแทกจากการตกลงมาจนจุกจนหายใจไม่ออก เขารวบรวมสมาธิเกร็งร่างกายและม้วนตัวอย่างคล่องแคล่วก่อนจะหยุดนิ่งในระยะที่ห่างจากสัตว์ประหลาดที่ดักซุ่มโจมตี
‘ฉันขอถอนคำพูด!’ ซันนี่คิด พลางนึกถึงตอนที่เขาเคยวิจารณ์การม้วนตัวต่อสู้ของ “ฮีโร่” อย่างประชดประชัน ‘การม้วนตัวเนี่ยแหละคือส่วนประกอบสำคัญของเทคนิคการสู้กับสัตว์ประหลาดที่น่านับถือทุกแขนงเลย!’
จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้น พยายามประเมินสถานการณ์
เบื้องหน้าของเขา ผู้โจมตีได้เผยโฉมออกมาในที่สุด มันมุดตัวขึ้นมาจากใต้โคลน ทอดเงาทับร่างของซันนี่ที่กำลังคุกเข่าอยู่ ดวงตาเล็กๆ ของมันเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ความหิวโหย และความมุ่งร้าย
มันคือหนึ่งในสัตว์ประหลาดก้ามยักษ์ที่เขาใช้เวลานานในการเฝ้าสังเกต สิ่งมีชีวิตร่างกำยำที่มีความสูงเกือบสามเมตรขยับก้ามขนาดเล็กของมันและส่งเสียงหวีดแหลมที่แสบแก้วหูออกมา
‘ทำไมแกไม่ไปรุมกินซากยักษ์นั่นกับเพื่อนๆ ของแกล่ะวะ ไอ้เจ้าปูเฮงซวย!’
อย่างไรก็ตาม คำตอบของคำถามที่ซันนี่ตัดพ้อนั้นค่อนข้างชัดเจน สัตว์ประหลาดตัวนี้ดูจะอยู่ในสภาพที่ไม่ค่อยดีนัก: ขาที่เหมือนเคียวทั้งแปดของมันหักไปครึ่งหนึ่ง และมีรอยแตกตามกระดองหนาซึ่งมีเลือดสีฟ้าเหนียวข้นซึมออกมา ยิ่งไปกว่านั้น ก้ามข้างหนึ่งในสองข้างของมันหายไป ดูเหมือนจะถูกฉีกกระชากออกไปตั้งแต่อันดับไหล่เลยทีเดียว
