ในเวลาไม่กี่วินาทีที่ยาวนานและตึงเครียด หัวของเขาก็โผล่พ้นผิวน้ำ ในที่สุดซันนี่ก็สามารถสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างแหบพร่าได้
‘หายใจเข้า หายใจเข้า แกยังไม่ตาย!’
หลังจากสูดอากาศเข้าไปมากพอจนช่วยบรรเทาอาการแสบที่ปอดและทำให้จิตใจสงบลงได้ในระดับหนึ่ง ซันนี่ก็ค่อยๆ หมุนตัวในน้ำเพื่อสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว
สิ่งที่เขาพบคือผืนน้ำที่กว้างใหญ่ไพศาลสีดำสนิทและเต็มไปด้วยคลื่นที่กระเพื่อมไหวอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เบื้องบนคือท้องฟ้าสีดำที่ว่างเปล่า ไม่มีดวงจันทร์ ไม่มีดวงดาว มีเพียงความเวิ้งว้างอันมืดมิดของความว่างเปล่าที่กดขี่ข่มเหง
ซันนี่กะพริบตาติดกันสองสามครั้ง ความหวาดกลัวอันหนาวเหน็บเริ่มเกาะกินหัวใจ
‘นี่มัน… ทะเลเหรอ? มหาสมุทร? ฉันถูกโยนลงมากลางมหาสมุทรเนี่ยนะ?’
ไม่ มันเป็นไปไม่ได้ ต้องมีพื้นดินแข็งๆ อยู่ที่ไหนสักแห่งใกล้ๆ นี้สิ!
ขณะที่เขากำลังถูกครอบงำด้วยความตื่นตระหนกชั่วขณะ เสียงที่ดังมาจากระยะไกลก็ดึงความสนใจของเขาไปทันที ซันนี่หันไปรอบๆ และเห็นครีบหลังรูปสามเหลี่ยมกำลังเคลื่อนที่มาในทิศทางของเขา โชคดีที่มันยังอยู่ห่างออกไปหลายร้อยหลายพันเมตร
‘เดี๋ยวนะ… ถ้ามันอยู่ไกลขนาดนั้น… แล้วทำไมฉันถึงมองเห็นมันชัดขนาดนี้ล่ะ?’
