เพียงไม่กี่วินาทีก่อนที่สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่ไม่รู้จักจะมาถึงตัว ซันนี่ก็มาถึงมวลสีดำนั้น เขาเอื้อมมือออกไปและดึงตัวขึ้นจากน้ำ เขากลิ้งตัวหนีจากขอบหิน ผิวหนังขูดกับหินที่ขรุขระ และสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจเมื่อพื้นผิวทั้งหมดข้างใต้เขาสั่นสะเทือน ราวกับมีบางสิ่งที่หนักแน่นพุ่งเข้าปะทะอย่างรุนแรง
ขณะที่ซันนี่ถอยหนี ขากรรไกรที่น่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้นจากผิวน้ำ พร้อมด้วยฟันยักษ์เรียงเป็นแถว ซึ่งแต่ละซี่มีความยาวเท่ากับส่วนสูงของเขาเลยทีเดียว
เขาเบิกตากว้าง ตระหนักได้ว่าโขดหินที่เขาปีนขึ้นมานั้นสูงไม่พอที่จะช่วยให้เขาพ้นจากสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้
‘ทำไมมันถึงพยายามจะกินฉันล่ะ?! ฉันตัวเล็กเกินกว่าจะเป็นอาหารว่างให้อิ่มท้องสำหรับสิ่งที่ใหญ่ขนาดนี้ได้นะ!’
…อย่างไรก็ตาม ก่อนที่สัตว์ประหลาดจะมีโอกาสโจมตี หนวดขนาดมหึมาก็พุ่งพ้นน้ำขึ้นมาและชูขึ้นไปในอากาศเหมือนกับหอคอยสีดำที่แปลกประหลาด ไม่นานนัก มันก็ฟาดลงมา พันรอบเจ้าของขากรรไกรยักษ์นั้นและลากมันกลับลงไปใต้ผิวน้ำ
ซันนี่รู้สึกหมดเรี่ยวแรงที่ขาและทรุดตัวลงนั่งกับพื้น อ้าปากค้าง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว
ไม่กี่วินาทีต่อมา ทะเลสีดำก็กลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น คลื่นที่ไร้ความรู้สึกยังคงเคลื่อนที่ไปอย่างเงียบเชียบภายใต้ท้องฟ้าที่ไร้แสงสว่าง
‘งั้นมันก็ไม่ได้พยายามจะกินฉัน’ เขาตระหนักได้ขณะที่แข็งทื่อ
