ซันนี่พยักหน้าและนอนลง โดยใช้มือหนุนแทนหมอน เขาไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงแต่จ้องมองท้องฟ้าสีดำและรอคอย เสียงของคลื่นที่กระเพื่อมไหวอันที่จริงก็น่าผ่อนคลายอยู่ไม่น้อย
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็หลับตาลงและเงี่ยหูฟัง นาทีหลอมรวมกันกลายเป็นชั่วโมง
…ทันใดนั้น ซันนี่ก็จับความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในเสียงของทะเลได้ ราวกับว่ามีบางอย่างกำลังเปลี่ยนไป เขาลืมตาขึ้นและสังเกตเห็นว่ามุมหนึ่งของท้องฟ้ากำลังค่อยๆ กลายเป็นสีเทา ในไม่ช้า แสงสลัวของดวงอาทิตย์ที่ซีดจางก็ปรากฏขึ้นเหนือเส้นขอบฟ้า
วันใหม่ได้มาเยือนความว่างเปล่าที่ไร้ดาราแล้ว
และพร้อมกับมัน ทะเลอันมืดมิดก็พลันปั่นป่วนขึ้นมาทันที
