หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง แคสเตอร์ก็ตอบกลับมา น้ำเสียงของเขาฟังดูต่ำและนุ่มนวล
“เด็กที่น่าสงสารคนนั้นคงจะเสียสติไปในฝันร้ายน่ะ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยๆ เขาคงจะตายในไม่ช้า การทำตัวใจดีด้วยคือสิ่งน้อยที่สุดที่ฉันจะทำได้…”
มุมปากของซันนี่กระตุกเล็กน้อย
‘ช่างเป็นคนดีจริงๆ’
เขารู้ว่าคำพูดของแคสเตอร์นั้นอยู่บนพื้นฐานของข้อสันนิษฐานที่ผิดพลาด แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขากลับรู้สึกถึงความหนาวเยือกที่แล่นขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลัง ของตัวเอง
