แต่ความคิดทั้งหมดนี้ก็เป็นเพียงการพยายามประวิงเวลาสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ ซันนี่รู้อยู่แล้วว่าเขากำลังจะเจอกับงานหนัก
เพราะเขาไม่สามารถโกหกได้ และเจ้าเด็กที่ตื่นเต้นพวกนี้ ไม่ว่าจะเสื้อผ้า เพศ หรือรูปลักษณ์แบบไหน ทุกคนก็ต้องการทำสิ่งเดียวกัน
นั่นคือการพูดคุย
พวกเขาทุกคนอยากคุยกับเพื่อนผู้หลับใหลด้วยกัน อยากคุยเรื่องฝันร้าย การเดินทางสู่โลกแห่งความฝันที่กำลังจะมาถึง และเรื่องอื่นๆ อีกสารพัด พวกเขาอยากถามคำถาม และอยากถูกถามคำถาม อยากคุยเรื่องสำคัญหรือแค่คุยสัพเพเหระเรื่องไร้สาระ
ทุกคนอยากแบ่งปัน
‘มันคือฝันร้ายชัดๆ!’ ซันนี่คร่ำครวญด้วยความว้าวุ่นและหวาดกลัว ‘ฉันตายแน่!’
จากนั้น ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า เขาก็กัดฟันและค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออก
‘คิดซะว่ามันเป็นบททดสอบที่ต่อเนื่องมาก็แล้วกัน ฉันรอดมาจากภูเขาสีดำได้ ฉันก็ต้องรอดจากเรื่องนี้ได้เหมือนกัน’
เขาเผชิญหน้ากับทั้งฮีโร่ วายร้าย มอนสเตอร์ และแม้แต่เทพเจ้ามาแล้ว เขาจะต้องมากลัวกลุ่มวัยรุ่นพวกนี้งั้นเหรอ?
…เขาอาจจะประเมินความน่ากลัวของวัยรุ่นต่ำไปหน่อย
ภายในครึ่งชั่วโมง เกือบทุกคนในห้องก็เกลียดเขาเข้าไส้
