หิมะกำลังโปรยปรายลงสู่พื้นอย่างช้าๆ บรรยากาศหน้าประตูสถาบันนั้นทั้งหนาวเย็นและเงียบสงัด นอกจากซันนี่แล้ว ก็มีคนอื่นอยู่อีกเพียงคนเดียว—ดูจากท่าทางแล้วน่าจะเป็นผู้หลับใหลหน้าใหม่เหมือนกัน
เธอเป็นเด็กสาวร่างสูงโปร่งอายุไล่เลี่ยกับเขา มีดวงตาสีเทาใสกระจ่างและมีสีหน้าที่ดูห่างเหิน เธอมีผมสีขาวเงินที่ตัดสั้นและปัดข้างอย่างเรียบร้อย เช่นเดียวกับเขา เธอสวมชุดวอร์มที่ตำรวจจัดให้และไม่มีข้าวของส่วนตัวติดตัวมาด้วยเลย บนศีรษะของเธอมีหูฟังรูปลักษณ์ย้อนยุคคู่หนึ่ง เธอกำลังฟังเพลงอย่างสงบในระหว่างที่พวกเขารอคอย
เด็กสาวผมเงินคนนี้มีกลิ่นอายบางอย่าง… มันเหมือนกับว่าเธอแยกตัวออกมาจากโลกใบนี้ เธอดูมีความมั่นใจและพึ่งพาตัวเองได้ แต่ในขณะเดียวกันก็ดูโดดเดี่ยวอยู่นิดๆ
ซันนี่ไม่ได้คิดจะเริ่มบทสนทนา ใครจะไปรู้ว่าเขาจะทำให้ตัวเองตกที่นั่งลำบากแบบไหนเพราะไอ้จุดบกพร่องเฮงซวยนั่น? อยู่เงียบๆ คนเดียวดีกว่า
เขาเหลือบมองเด็กสาวแล้วถอนหายใจ
‘ฉันสงสัยจังว่าเธอจะมีจุดบกพร่องแบบไหน?’
ในที่สุด ประตูก็เริ่มเปิดออก แผ่นโลหะเสริมเหล็กขนาดมหึมาที่หนาจนดูน่าขำค่อยๆ ลดระดับลงมาจนกลายเป็นสะพานทอดยาว ซันนี่มองไปข้างหน้าด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า
คำพูดทิ้งท้ายของปรมาจารย์เจ็ทก้องอยู่ในหัวของเขา
