[ตื่นขึ้นเถิด ผู้สาบสูญจากแสง!]
ความว่างเปล่าสีดำหมุนคว้างและเลือนหายไป
ซันนี่ลืมตาขึ้น
เพดานหุ้มเกราะของห้องใต้ดินสถานีตำรวจปรากฏอยู่เบื้องบน คงไม่มีใครเรียกสถาปัตยกรรมแบบนี้ว่าสวยงาม แต่สำหรับเขา มันคือภาพที่สง่างามที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา ตอนนี้เองที่เขาตระหนักว่าเขาคิดถึงโลกแห่งความเป็นจริงมากแค่ไหน
มันทั้งปลอดภัยและคุ้นเคย ไม่มีอสุรกายหรือพวกค้าทาส… อย่างน้อยก็ในทางนิตินัยล่ะนะ ไม่มีพะวงว่าต้องพบกับความตายที่ทรมานอยู่ตลอดเวลา
ที่นี่คือบ้าน
นอกจากนี้ ซันนี่รู้สึกดีอย่างเหลือเชื่อ ความหนาวเย็นที่เคยแทรกซึมลึกเข้าไปในกระดูกระหว่างที่อยู่ในฝันร้ายได้หายไปแล้ว พร้อมกับความเจ็บปวดทั้งหมดที่ร่างกายอันบอบช้ำต้องทนรับวันแล้ววันเล่า ข้อมือและข้อเท้าไม่ปวดร้าว แผ่นหลังลืมรสชาติของคมแส้ไปสิ้น และเขาสามารถหายใจได้โดยไม่รู้สึกถึงซี่โครงที่หักซึ่งคอยทิ่มแทงลึกเข้าไปในปอดอีกต่อไป
ช่างเป็นพรที่ประเสริฐยิ่งนัก!
การหายไปของความเจ็บปวดอย่างกะทันหัน ผสมผสานกับความมีชีวิตชีวาใหม่ที่ซึมซาบไปทั่วร่าง เกือบจะทำให้ซันนี่หลั่งน้ำตาออกมา
‘ฉันรอดมาได้จริงๆ’
เขาค่อยๆ ก้มลงมองแล้วก็ต้องชะงักไปจนแทบหยุดหายใจ
บนเก้าอี้พลาสติกราคาถูกข้างเตียงพยาบาลเสริมเหล็ก มีผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นในชีวิตนั่งอยู่ตรงนั้น
