รอยยิ้มแข็งค้างบนใบหน้าของฮีโร่หนุ่ม เขาก้มหน้าลงราวกับละอายใจ หลังจากผ่านไปประมาณหนึ่งนาทีท่ามกลางความเงียบงันที่หนักอึ้ง ในที่สุดเขาก็ให้คำตอบ
“ใช่ ฉันคิดว่าถ้าฉันลงมือตอนที่นายหลับ นายจะได้ไม่ต้องทรมาน”
ในมุมที่เขามองไม่เห็น รอยยิ้มขื่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซันนี่
เสียงถอนหายใจยาวหลุดออกมาจากริมฝีปากของทหารหนุ่ม เขาพิงหลังกับผนังถ้ำโดยที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมอง
“ฉันไม่คาดหวังให้นายยกโทษให้ บาปนี้ฉันจะเป็นคนแบกรับมันไว้เอง แต่ได้โปรดเถอะ ถ้านายพอจะ… ทำใจยอมรับและเข้าใจได้ หากสถานการณ์ต่างออกไป ฉันยินดีที่จะเผชิญหน้ากับอสุรกายนั่นเพื่อให้นายหนีไป แต่ชีวิตของฉัน… ไม่ได้เป็นของฉันเพียงคนเดียว มีหน้าที่อันยิ่งใหญ่ที่ฉันสาบานว่าจะต้องทำให้สำเร็จ ตราบใดที่มันยังไม่เสร็จสิ้น ฉันจะยอมตายไม่ได้”
ซันนี่หัวเราะออกมา
“พวกนายเนี่ยนะ… ดูตัวเองสิ! วางแผนจะฆ่าฉันแต่ยังดึงดันจะหาข้ออ้างดีๆ มาประกอบความชอบธรรม ช่างสะดวกดีเหลือเกิน! ฉันล่ะเกลียดพวกหน้าไหว้หลังหลอกแบบนายที่สุด ทำไมไม่หัดพูดความจริงสักครั้งล่ะ? ไม่ต้องมาพูดเรื่องขยะพวกนั้น… แค่บอกมาสิ! ฉันจะฆ่าแกเพราะมันง่าย ฉันจะฆ่าแกเพราะฉันอยากรอดตาย”
ฮีโร่หลับตาลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้า
“ฉันขอโทษ ฉันรู้ว่านายคงไม่มีวันเข้าใจ”
“มีอะไรให้เข้าใจงั้นเหรอ?”
ซันนี่โน้มตัวไปข้างหน้า ความโกรธพลุ่งพล่านอยู่ในเส้นเลือด
