“หลังจากทรราชนั่นโจมตีครั้งแรก นายส่งฉันไปหาน้ำ ตอนที่ฉันรวบรวมขวดน้ำจากศพทหาร ฉันบีบน้ำจากต้นบลัดเบนใส่ลงในทุกขวด—ยกเว้นขวดของฉันเองน่ะนะ มันไม่มากพอที่จะทำให้เสียรสชาติหรอก แต่มากพอที่จะค่อยๆ ฆ่าใครก็ตามที่ดื่มมันเข้าไป”
ทหารหนุ่มขบกรามแน่น ดิ้นรนผ่านความเจ็บปวด ความจริงพลันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
“มิน่าล่ะ… อีกสองคนถึงได้มีสภาพย่ำแย่ขนาดนั้น”
ซันนี่พยักหน้า
“ทาสเจ้าเล่ห์ดื่มเข้าไปเยอะที่สุด อาการของเขาเลยทรุดเร็วที่สุด นักปราชญ์เองก็คงอยู่ได้อีกไม่นาน แต่เดิมทีนายก็จัดการเขาไปก่อนที่ยาพิษจะออกฤทธิ์เต็มที่อยู่แล้ว แต่กับนายเนี่ย… ดูเหมือนพิษบลัดเบนจะไม่มีผลอะไรกับนายเลย ฉันล่ะเริ่มกังวลขึ้นมาจริงๆ แล้วนะเนี่ย”
ใบหน้าของฮีโร่มืดมนลง
“งั้นเหรอ… ฉันเข้าใจแล้ว”
เขาครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แล้วมองซันนี่ด้วยความประหลาดใจ
“แต่… แต่ตอนนั้นนายยังไม่รู้เลยนี่… ว่าพวกเราจะหันมาเล่นงานนาย”
ซันนี่เพียงแค่หัวเราะ
“โถ่เอ๊ย มันชัดเจนจะตาย ทาสเจ้าเล่ห์น่ะเป็นพวกประเภทที่พร้อมจะฆ่าคนเพื่อรองเท้าบูทสักคู่ ส่วนนักปราชญ์ก็เหมือนหมาป่าในห่มแกะ มนุษย์น่ะเป็นพวกเห็นแก่ตัวและโหดร้ายแม้ในสถานการณ์ที่ปกติที่สุด—แล้วนี่ฉันควรจะเชื่อจริงๆ เหรอว่าสองคนนั้นจะไม่ทำเรื่องชั่วร้ายกับฉันเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความตายที่รออยู่ตรงหน้า?”
ฮีโร่ถ่มเลือดออกมามากขึ้น
“ถ้าอย่างนั้น… แล้วฉันล่ะ?”
