บทที่ 35 รับศิษย์ เหวินฉู่ผู้จุติมายังโลก

หลังจากที่ เย่ ชิวไป่ ออกจากศาลาเฉาถัง หลู่ชางเชิงคิดว่าหากเขาได้รับศิษย์เพิ่มอีกอีก เขาอาจจะได้รับ รางวัลมากกว่านี้ เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ หลู่ฉางเซิงจึงออกจากสำนักชางเต๋าและเริ่ม ตระเวนไปทั่วสี่ภูมิภาค มันเร็วแค่ไหน ก็แค่ธูปหนึ่งก้านจากแดนใต้ไปถึงแดนเหนือ! เมื่อเขามาถึงดินแดนทางเหนือและผ่านเทือกเขานี้ ในที่สุดเสียง ของระบบก็ดังขึ้น [ภารกิจ: ไปที่หมู่บ้าน เหอเต้า เพื่อรับศิษย์] [ชื่อ: หนิง เฉินซิน] [ความสามารถพิเศษ: ระดับ SSS] [คุณสมบัติ: ปราณที่น่าเกรงขาม ดาวเหวินฉู่ผู้จุติมายังโลก(คำ ยกย่องผู้มีความสามารถด้านวรรณกรรมและศิลปะ) เส้นทาง จักรพรรดิ] ยอดเยี่ยม อีกทั้งยังมีพรสวรรค์ในการเป็นจักรพรรดิอีกด้วย ดังนั้นจึงมีฉากปัจจุบัน หนิง เฉินซิน ชี้ที่ตัวเอง มองไปที่หลู่ชางเฉิงที่ลอยอยู่กลาง อากาศ และพูดอย่างว่างเปล่า: “ปรมาจารย์อมตะต้องการรับข้าเป็น ศิษย์? แต่ข้าไม่ได้บ่มเพาะเต๋า” หลู่ชางเฉิงหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น เจ้าคิดว่าเต๋าคือ อะไร” เมื่อได้ยินคำพูด หนิงเฉินตกตะลึง เต๋าคืออะไร? เต๋าคือสิ่งใด? เขาไม่ได้คิดเกี่ยวกับมัน เขาไม่เคยคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ หนิงเฉินอดไม่ได้ที่จะจมดิ่งลงไปในห้วงความคิด เมื่อหลู่ชางเฉิงเห็นสิ่งนี้ เขาไม่ได้พูดอะไรเพื่อรบกวนเขา เขา โบกมือ และมีกำแพงล้อมรอบทั้งสองคนเพื่อไม่ให้ถูกรบกวน วันแล้ววันเล่า. หนิง เฉินซิน ยังคงคิดอยู่ แต่ในฐานะปถุชนธรรมดา เขาไม่มีการ ฝึกฝนใดๆ แต่การทำงานของระบบร่างกายไม่ลดลงเนื่องจากขาดอาหาร และน ้า ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยสีแดงแทน … จนกระทั่งวันที่สี่ หนิงเฉินซินก็ถูกล้อมรอบด้วยปราณสีขาว จางๆ! นี่คือความชอบธรรมของเต๋าแห่งจิตวิญญาณ(ฮ่าวหลัน)! หนิง เฉินซินลืมตาขึ้นช้า ๆ เขารู้สึกได้ว่าเขาสัมผัสเต๋าได้อย่าง เลือนลาง แต่เมื่อเขาคว้ามัน มันก็หายวับไป เหมือนแสงดาวบนฟ้า มองเห็นได้ แต่จับต้องไม่ได้ หนิงเฉินมองไปที่หลู่ชางเชิงต่อหน้าเขา และถามว่า “เต๋าคือ อะไร” เขาเป็นนักวิชาการ หนังสือปราชญ์ที่ข้าอ่าน ทุกครั้งที่ข้าเห็นสิ่งที่ข้าไม่เข้าใจ ข้าจะ คิดเกี่ยวกับมัน ถ้าข้าไม่เข้าใจข้าก็จะถาม หลู่ชางเฉิง มองไปที่ หนิง เฉินซิน และไม่ได้ตอบคำถามโดยตรง แต่ถามว่า: “ทำไมเจ้าถึงอยากเรียนรู้” หนิง เฉินซิน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า: “เพื่อให้ ความรู้แก่โลก เพื่อไม่ให้เกิดสงครามขึ้น….ในโลก” ใช่ เขาต้องการให้ความรู้แก่โลกผ่านการอ่านและเติมเต็มโลกด้วย สันติภาพ เพื่อความสงบสุข เขานึกถึงความสงบสุขของโลก. เมื่อ หนิง เฉินซิน กล่าวคำเหล่านี้ แสงปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์สีทอง สาดส่องไปที่ หนิง เฉินซิน จากเหนือท้องฟ้า นี่คือแสงแห่งบุญ! บุญและคุณงามความดี ส่งผลกระทบต่อสวรรค์! เมื่อเห็นสิ่งนี้ หลู่ชางเฉิงก็พยักหน้าและพูดว่า: “เต๋าก็คือเต๋า จะ เป็นดอกไม้หรือต้นไม้ก็ได้ หรือจะเป็นผงธุลีก็ได้ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วน คือเต๋า” หนิงเฉินครุ่นคิด หลู่ชางเฉิง กล่าวต่อ: “เจ้าศึกษาเพื่อให้ความรู้แก่โลก นี่คือเต๋า เพื่อความสงบสุขของโลก มันก็เป็นเต๋าเช่นกัน” เมื่อได้ยินเช่นนี้ ร่างกายของ หนิง เฉินซิน ก็สั่นสะท้าน แสงสีทองในใจของเขาดูเหมือนจะรวมตัวเป็นสสาร ตราบใดที่ เขายื่นมือออกไป เขาก็สามารถจับมันได้! เมื่อเห็นว่า หนิง เฉินซิน มาถึงริมขอบแล้ว เขาเพียงแค่ต้องก้าว ไปข้างหน้าเพื่อข้ามไป! หลู่ชางเฉิง ตะโกนด้วยเสียงต ่า: “นามที่กล่าวได้ คือนามของเต๋า ไม่มีนาม ก็คือเต๋า เต๋าที่เอ่ยนามได้ ก็คือเต๋า เต๋าที่ไม่มีแม้แต่นาม ก็ ยังเป็นเต๋า” บูม! ร่างกายของ หนิง เฉินซิน สั่นอย่างรุนแรงราวกับถูกฟ้าผ่า! เขาหลับตาและนั่งขัดสมาธิบนพื้น ความชอบธรรมฮ่าวหลันยังคงล้อมรอบร่างกาย! แสงสีทองส่องประกายจากกลางคิ้วของ หนิง เฉินซิน! หนิง เฉินซิน ยื่นมือออกไปเพื่อคว้าแสงสีทองในใจของเขา และ คว้ามันไว้ในฝ่ามือของเขา! เต๋าซิ่น(พระโพธิจิต) ก่อตัวขึ้น! หนิง เฉินซิน เข้าสู่เต๋าด้วยขงจื๊อ! วิธีการบ่มเพาะของเขาจะแตกต่างจากผู้บ่มเพาะทั่วไปอย่าง สิ้นเชิง คนอื่นฝึกฝนจิตวิญญาณและร่างกาย สำหรับ หนิง เฉินซิน สิ่งที่เขาต้องทำคือปลูกฝังความชอบธรรม ของเขา! วันหนึ่งเมื่อศัตรูมาหา ศัตรูจะล้มลงด้วยเสียงธรรม จากนั้นเจ้าสามารถปราบปรามและสังหารศัตรูด้วยจิตวิญญาณ อันน่าเกรงขามได้! ครึ่งชั่วโมงต่อมา. หนิง เฉินซิน เปิดตาของเขามองไปที่หลู่ชางเฉิง คุกเข่าลงบน พื้นและพูดด้วยความเคารพ: “ศิษย์ หนิง เฉินซิน ขอคารวะท่าน อาจารย์!” [ภารกิจเสร็จสิ้นและได้รับรางวัล: เฉิงเต๋าเซิ่ง(กฎเต๋าศักดิ์สิทธิ์), คัมภีร์เต๋า(เต๋าจิง), 2,000 ปีฐานการบ่มเพาะ] เยี่ยม! หลู่ชางเฉิง พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม วางมือประคองหนิง เฉินซิน ขึ้นจากพื้นและกล่าวว่า: “เจ้ากราบข้าในฐานะอาจารย์ และข้าไม่มี อะไรนอกจากให้สิ่งนี้แก่เจ้า” หลังจากกล่าวจบ หลู่ชางเฉิง ก็ยื่นมือออกมา และหนังสือ ธรรมดาเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของ หลู่ชางเฉิง และส่งให้ หนิง เฉินซิน “สิ่งนี้คือคัมภีร์ของลัทธิเต๋า(เต๋าจิง) ซึ่งมันสามารถใช้ในการต่อสู้ กับศัตรูหรือใช้เพื่อทำความเข้าใจเต๋าได้” หนิงเฉินซินเหยียดมือออกและหยิบมันอย่างระมัดระวัง เมื่อเขา เปิดมัน เขารู้สึกได้ พลังแห่งเต๋าอยู่ในนั้น ! อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนสีหน้า! หนังสือเล่มนี้ไม่ธรรมดา! “ขอบคุณ ท่านอาจารย์!” หลู่ชางเซิงพยักหน้าและพูดต่อ: “ก่อนหน้าเจ้ามีศิษย์พี่ใหญ่คน หนึ่งชื่อ เย่ ชิวไป่ และศิษย์พี่หญิงรอง หงหยิน เมื่อเจ้าพบกันใน อนาคต หากเจ้ามีปัญหาใด ๆ เจ้าขอความช่วยเหลือได้ทันที” หนิง เฉินซินพยักหน้าอย่างเต็มที่ “ตกลง ตามข้ากลับไปที่สำนักอาจารย์” หลู่ชางเซิงต้องการพาหนิงเฉินซินไป แต่หนิงเฉินซินส่ายหน้า และกล่าวว่า “อาจารย์ ยกโทษให้ข้าที่ยังกลับไปที่สำนักอาจารย์ไม่ได้” หลู่ชางเฉิง มองดูเขาด้วยความงุนงง หนิง เฉินซิน อธิบายว่า: “ข้าต้องการฝึกฝนต่อไปเพราะข้ารู้สึก ว่าความรู้ของข้าไม่เพียงพอที่จะสนับสนุน เต๋าซิ่น(พระโพธิจิต)” เมื่อได้ยินสิ่งนี้หลู่ชางเฉิงจึงพยักหน้า แน่นอน ทุกคนมีวิธีการบ่มเพาะของตัวเอง ไม่มีอะไรผิดปกติที่ หนิง เฉินซิน ต้องการฝึกฝนต่อไปในโลก ของปถุชน หลู่ชางเฉิง ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตกลง “ตกลง ข้าจะให้สิ่งนี้กับเจ้า” เมื่อพูดเช่นนั้น หลู่ฉางเซิงก็โยนจี้หยกให้หนิงเฉินซิน “นี่คือ?” หนิงเฉินตกตะลึง หลู่ชางเฉิง กล่าวว่า: “จี้หยกนี้มีชุดดาบที่ข้าสร้างขึ้น เมื่อเจ้า ประสบอันตราย เจ้าสามารถใช้มันเพื่อแก้ไขวิกฤตได้ ในเวลา เดียวกัน เจ้าสามารถใช้จี้หยกนี้เพื่อติดต่อกับศิษย์พี่อาวุโสของเจ้า” เป็นหยกขนาดเล็กสลักอัษรค่ายกลส่งสัญญาณเสียง หนิงเฉินกำหมัดแน่นในใจและพูดว่า “ขอบคุณอีกครั้ง! ท่าน อาจารย์!” “ได้ อาจารย?ไปก่อนนะ” หลังจากกล่าวจล เขาก็หายทันที หนิง เฉินซิน มองไปที่ทิศทางที่หลู่ชางเฉิงหายตัวไป ก้มลงคำนับ และไม่ลุกขึ้นเป็นเวลานาน … กลับมาที่ศาลาเฉาถัง หลูชางเชิงพูดอย่างหมดหนทาง: “น่า เสียดายที่ข้าไม่ได้นำศิษย์กลับมา ไม่มีใครทำอาหารให้ข้าเลยเหรอ?” ต้นหลิวด้านข้าง: “…” นกน้อย: “…” ผู้ฝึกฝนธรรมดาไม่ค่อยกินอะไรตั้งแต่พวกเขามาถึงสถานะของ พีกู๋ แต่คนตรงหน้าเขานี้ ฐานการบ่มเพาะของเขานั้นลึกเกินหยั่ง แต่ เขาต้องกินทุกวัน…..! … ในขณะเดียวกันอีกด้านหนึ่ง ดินแดนทางเหนือ ราชวงศ์หลัวอี้ ขุนพลที่มีลมหายใจอ่อนล้าคุกเข่าต่อหน้า หวงเทียนหมิง และ กล่าวว่า: “ข้าได้รับข่าวว่า เย่ ชิวไป่ ติดตามผู้คนจาก สำนักชางเต๋า มายังแดนเหนือเพื่อเข้าร่วมในการประลองแลกเปลี่ยนระหว่างสำนัก” “อืม” หวงเทียนหมิง พยักหน้าและพูดอย่างสบาย ๆ “เจ้าบอกข่าวนี้ให้ เงาสังหารแล้วหรือไม่” “เงาสังหารรู้อยู่แล้ว” “เอาล่ะ แจ้งคนที่สำนักชางเต๋าแดนเหนือ ให้พวกเขาเตรียมตัว ให้พร้อม” “รับทราบ” ขุนพลลุกขึ้นและออกจากสถานที่ หวงเทียนหมิง มองไปที่ท้องฟ้าซึ่งเป็นทิศทางของ สำนักชางเต๋า “สวรรค์มีทางแต่เจ้าไม่ไป นรกปิดหนทางแต่เจ้าจะฝ่าเข้าไป…”