พวกเขาใช้เวลาที่เหลือของค่ำคืนด้วยการนั่งพิงหลังเข้าหากองไฟ จ้องมองเข้าไปในราตรีกาลด้วยความหวาดกลัว แม้จะเหนื่อยล้าจนถึงที่สุดแต่ก็ไม่มีใครข่มตาหลับลงได้ ความเป็นไปได้ที่เจ้าทรราชจะกลับมาจัดการผู้รอดชีวิตทั้งสี่คนนั้นเป็นสิ่งที่น่าหวาดกลัวเกินไป
มีเพียงฮีโร่หนุ่มเท่านั้นที่ดูเหมือนจะเป็นปกติ เขากำลังลับดาบอย่างใจเย็นท่ามกลางแสงสว่างจากเปลวไฟที่เต้นระบำ
เสียงของหินลับมีดที่ครูดกับใบดาบนั้นให้ความรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด
เมื่อรุ่งสางมาถึง ขณะที่ดวงอาทิตย์เริ่มทำให้อากาศอุ่นขึ้นอย่างเกียจคร้าน พวกเขาก็แบกเสบียงทั้งหมดที่หามาได้และออกเดินทางมุ่งหน้าเข้าสู่ความเหน็บหนาว
ซันนี่หันกลับไปมองลานหินเป็นครั้งสุดท้าย เขาผ่านพ้นสถานที่ที่ขบวนทาสควรจะพินาศไปได้แล้ว อะไรจะเกิดขึ้นต่อไป? ไม่มีใครสามารถบอกได้
