พวกเขาจ้องมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ ด้วยรูปลักษณ์ที่ดูทรุดโทรมในชุดเสื้อผ้าราคาถูกบวกกับการอดนอน ทั้งยังผอมโซและซีดเซียวจนดูสุขภาพไม่ดี ทำให้ซันนี่ดูผิดที่ผิดทางในที่แห่งนี้อย่างยิ่ง แถมทุกคนยังดูตัวสูงกันทั้งนั้น เขามองดูคนเหล่านั้นด้วยความอิจฉาเล็กน้อยก่อนจะโยนถ้วยทิ้งลงถังขยะ
“สงสัยว่าถ้าได้กินอิ่มครบสามมื้อทุกวัน ร่างกายคงเป็นแบบนั้นสินะ”
ถ้วยใบนั้นพลาดเป้าไปไกลและตกลงบนพื้น ซันนี่กรอกตาด้วยความระอา เขาเดินเข้าไปเก็บมันขึ้นมาแล้ววางลงในถังขยะอย่างระมัดระวัง จากนั้นเขาก็เผยรอยยิ้มจางๆ พลางเดินข้ามถนนเข้าสู่สถานีตำรวจ
ภายในสถานี นายตำรวจคนหนึ่งที่ดูเหนื่อยล้าเหลือบมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจอย่างชัดเจน
“หลงทางเหรอไอ้หนู?”
ซันนี่มองไปรอบๆ ด้วยความรู้อยากเห็น เขาสังเกตเห็นแผ่นเกราะเสริมความแข็งแรงบนผนังและป้อมปืนที่ซ่อนอยู่บนเพดานอย่างลวกๆ แม้แต่นายตำรวจคนนี้ก็ยังดูซอมซ่อและนิสัยไม่ดี อย่างน้อยสถานีตำรวจก็ยังเหมือนเดิมไม่ว่าคุณจะไปที่ไหนก็ตาม
“เฮ้! ฉันพูดกับแกอยู่นะ!”
ซันนี่กระแอมในคอ
“เอ่อ เปล่าครับ”
เขาเกาหลังศีรษะแล้วเสริมต่อว่า
“ตามข้อบังคับในคำสั่งพิเศษฉับที่สาม ผมมาที่นี่เพื่อมอบตัวในฐานะพาหะของมนต์ฝันร้ายครับ”
สีหน้าของนายตำรวจเปลี่ยนจากความรำคาญเป็นความตื่นตัวทันที เขาสำรวจชายหนุ่มอีกครั้ง คราวนี้ด้วยสายตาที่เฉียบคมและเข้มงวด
