ตุบ!
หลังจากหลี่เต้าปล่อยมือ ร่างของพ่อบ้านชราที่คอหักก็ร่วงลงกับพื้น จ้าวซุ่ยเห็นเพียงดวงตาที่เบิกค้างไม่หลับของศพจ้องมองมาที่ตน ทันใดนั้นของเหลวอุ่น ๆ ก็ไหลออกมาจากหว่างขาอีกครั้ง หลี่เต้าขมวดคิ้วแล้วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง พลางเอื้อมมือปิดจมูก ทำให้จ้าวซุ่ยที่ได้สติแล้วแสดงสีหน้าอับอายระคนโกรธออกมา
“องค์ชายรอง ข้าได้ลงทัณฑ์กับผู้ผู้นี้แล้ว ท่านลุกขึ้นได้พะยะค่ะ” การปัสสาวะราดเป็นเรื่องเล็ก สิ่งสำคัญคือเขาถ่ายอุจจาระรดตัวเองด้วย โดยเฉพาะเมื่อเห็นหลี่เต้าอยู่กับหลี่ชิงเอ๋อร์ การมีสตรีอยู่ด้วยยิ่งทำให้เขารู้สึกอับอายมากขึ้น เมื่อเห็นจ้าวซุ่ยไม่ยอมลุกขึ้นมา สุดท้ายหลี่เต้าจึงสั่งให้คนหามเขาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
ทหารกองทัพหมาป่าฟู่ตูสองนายที่เห็นสภาพของจ้าวซุ่ยไม่ได้แสดงสีหน้ารังเกียจแต่อย่างใด แน่นอนว่าการฆ่าฟันบนสนามรบ เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นมากมาย บางคนตกใจกลัวจนทำออกมา บางคนเป็นเพราะร่างกายขับถ่ายออกมาเองตามธรรมชาติหลังความตาย ดังนั้นผู้คนจึงยิ่งดูแคลนจ้าวซุ่ยมากขึ้น จ้าวคังและจ้าวหย่งล้วนมีอนาคตที่สดใสกว่าองค์ชายรองผู้นี้ ในที่สุดจ้าวซุ่ยก็ได้ตระหนักถึงความจริง
ก่อนถูกนำตัวไป เขาถามว่า “อูอันกง แล้วอัครเสนาบดีเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ตายแล้ว”
“ตายแล้วหรือ? ฮ่า ๆ ๆ ตายแล้วก็ดี สมควรตายแล้ว!” จ้าวซุ่ยหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง การที่เขาไม่ได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้นั้นไม่เป็นไร แต่เขาทนไม่ได้ที่ต้องถูกอัครเ
