ียงจากไป หลี่เต้าก็ไปนั่งตกปลาอยู่ในลานเรือนอีกครั้ง เนื่องจากก่อนหน้านี้ยังตกไม่ได้ เขาจึงกลับมาที่นี่อีกหน
“พี่ชาย ท่านตกได้หรือไม่” หลี่ชิงเอ๋อร์มองพี่ชายตกปลาด้วยความเบื่อหน่าย พลางเล่นเตะก้อนหินให้กระดอนบนผิวน้ำ
หลี่เต้าสูดหายใจลึกขณะมองคลื่นน้ำที่กระเพื่อมไม่หยุดจากการกระทบของก้อนหิน ขณะที่เขากำลังจะลงมือทำอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นสีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป สายตาเบิกกว้างมองไปทางพระราชวังอย่างรวดเร็ว
หลี่ชิงเอ๋อร์ที่คอยสังเกตสีหน้าของหลี่เต้าอยู่ตลอด เห็นว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดีจึงถามอย่างระมัดระวัง “พี่ชาย เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
หลี่เต้าไม่ได้พูดอะไร เขาทำเพียงแค่หลับตาลง ในชั่วขณะถัดมาเขาก็พลันลืมตาขึ้น จิตวิญญาณของหลี่ชิงเอ๋อร์รับรู้ได้ถึงพลังจิตวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของหลี่เต้า ภายใต้การควบคุมของหลี่เต้า พลังจิตวิญญาณนั้นได้แผ่ขยายไปทั่วพระราชวังตามความรู้สึกของเขา และในขณะที่พลังจิตวิญญาณกำลังจะแผ่ปกคลุมทั่วพระราชวัง หลี่เต้าก็พลันรู้สึกเหมือนได้สัมผัสกับบางสิ่งเข้า
ไม่นานนัก พลังจิตวิญญาณที่ไม่คุ้นเคยก็ได้ปรากฏขึ้นขวางกั้นพลังจิตวิญญาณของหลี่เต้าเอาไว้ ในเวลาเดียวกันหลี่เต้ายังได้ยินเสียงแว่วมาว่า
“เขตหวงห้ามในพระราชวัง อย่าได้บังอาจ!”
ทันใดนั้นหลี่เต้าก็เดาได้ว่าเจ้าของพลังจิตวิญญาณที่ไม่คุ้นเคยนั้น คงเป็นผู้ที่คอยปกปองพระราชวัง อย่างไรเสียพลังจิตวิญญาณมีประโยชน
