กระอักเลือดและสลบไป หลี่เต้าเพียงแค่กวาดตามองแวบเดียว แล้วควบคุมพลังจิตวิญญาณให้แทรกซึมลึกลงไป ในที่สุดเขาก็รู้สึกถึงกลิ่นอายของตนเองในเรือนแห่งหนึ่ง เมื่อมองเห็นสถานการณ์ภายในนั้นได้ชัดเจน พลังจิตวิญญาณของหลี่เต้าก็ได้หลอมรวมจนกลายเป็นจิตสังหารในพริบตา
ในเวลาเดียวกัน ด้วยกลิ่นอายสีเลือดนั้น ทำให้เถียซานเหนียงสามารถต้านทานการโจมตีของปรมาจารย์ทั้งสี่ได้ชั่วคราว นางพบว่าตนเองสามารถใช้กลิ่นอายสีเลือดนั้นปกป้องตัวเองพร้อมกับลดช่องว่างระหว่างพลังปราณแท้ไปได้ แต่นั่นก็เป็นเพียงการต้านทานเท่านั้น หากต้องต่อสู้กันจนถึงที่สุดนางก็ยากจะหนีพ้นเงื้อมมือปีศาจได้ ในขณะที่เถียซานเหนียงกำลังครุ่นคิดว่ายังมีวิธีปกป้องตัวเองด้วยวิธีอื่นอยู่อีกหรือไม่นั้น ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหูของนาง
“ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของข้าเถิด”
เมื่อได้ยินเสียงนั้น หัวใจของเถียซานเหนียงก็เต้นแรงขึ้นมาทันที นางเอ่ยออกมาโดยไม่รู้ตัว “พี่หลี่?”
“อืม”
จากนั้นเถียซานเหนียงก็เห็นแสงสีแดงสว่างจ้าที่หน้าอกของนาง ในชั่วพริบตาต่อมา พลังปราณโลหิตทั้งหมดในหยกโลหิตก็ถูกปลดปล่อยออกมาห่อหุ้มเถียซานเหนียงเอาไว้ ด้วยการมองเห็นทางจิตวิญญาณ หลี่เตาจึงสามารถมองเห็นปรมาจารย์ทั้งสี่ที่บุกเข้ามาได้อย่างชัดเจน
“ทำลายพวกมันให้หมด!”
หนึ่งในนั้นพุ่งเข้ามาเร็วที่สุด ไม่นานก็มาถึงข้างกายเถียซานเหนียง แม้จะไม่รู้ว่าเถียซานเหนียงใช้วิธีใดต่
