สมุดภาพนั้นบางมากเพราะฮ่องเต้มีธิดาเพียงห้าองค์เท่านั้น จะมีมากไปกว่านี้ได้อย่างไร เพียงแคพลิกดูห้าหกหน้าก็มาถึงหน้าสุดท้ายแล้ว หลังจากดูจบเขาต้องยอมรับว่าคนในราชวงศ์นั้นมีพื้นเพที่ดีจริงๆ บรรดาดำรัสของฮ่องเต้แม้จะไม่ถึงขั้นงามล่มเมือง แต่ก็ล้วนมีรูปโฉมเป็นเลิศ หากจะยกให้เป็นคู่ครองรับรองว่าไม่มีใครจะสามารถติเตียนเรื่องความงามได้ ทว่าน่าเสียดายที่หลี่เต้ากลับไม่พบคนที่เขาต้องการ
เมื่อเห็นหลี่เต้าปิดสมุดภาพลง ฮ่องเต้จึงถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง? มีผู้ใดถูกใจหรือไม่?”
หลี่เต้าส่ายหน้า เมื่อเห็นดังนั้นฮ่องเต้จึงขมวดคิ้วกล่าวว่า “อันที่จริงรูปโฉมของพวกนางอาจจะดีกว่าในสมุดภาพเสียอีก เจ้าต้องการพบตัวจริงหรือไม่?”
เพื่อให้หลี่เต้าอยู่ในเมืองหลวง ฮ่องเต้ถึงกับต้องทุ่มเทเช่นนี้ แน่นอนว่าก็มีเรื่องส่วนตัวอยู่เล็กน้อย หลี่เต้าเป็นเพียงขุนนางนอกราชสำนัก แต่หากได้แต่งงานกับองค์หญิงนั่นก็จะเป็นบุตรเขยของเขา นับว่าเป็นคนของตนเอง
แม้จะแค่ครึ่งเดียวแต่นั่นก็ยังถือว่าเป็นคนของตนเองไม่ใช่หรือ
“ไม่ต้องหรอกพะยะค่ะฝ่าบาท”
ฮ่องเต้พลันขมวดคิ้วแน่นขึ้นทันทีก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า “เจ้าหมายความว่าอย่างไร คิดว่าข้าจะไม่ขุ่นเคืองหรือไร”
“ชั้นนี้ข้าจะบอกให้เจ้ารู้ไว้ เจ้าต้องแต่งไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม”
ในต้าเฉียนไม่มีกฎว่าราชบุตรเขยจะรับราชการไม่ได้ ดังนั้นจึงไม่มีผู้ใดปฏิเสธสมรสพระราชทาน
ด้วยเหตุนี
