“พวกเจ้า…”
ในตอนนี้แม้แต่ตัวซุนเซียนก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรดี ประเด็นสำคัญคือเขาเองก็ไม่ได้รู้แน่ชัดว่าคนพวกนี้มีตำแหน่งหน้าที่อะไรกันแน่ เดิมทีเนื่องจากเรื่องนี้เกี่ยวพันถึงหลี่เต้าเขาจึงไม่ได้สืบค้นให้ละเอียด เพียงแต่รู้ว่าอาจจะสามารถใช้เรื่องนี้เล่นงานหลี่เต้าได้ ส่วนพวกขุนนางที่ออกมาสนับสนุนซุนเซียนก่อนหน้านี้ต่างจับตาสีหน้าของซุนเซียนอยู่ตลอด
เมื่อเห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนตามไปด้วย ทุกคนต่างหวังจะฉวยโอกาสในยามที่ฟ้าลมเป็นใจ แต่สุดท้ายแล้วคนของตัวเองกลับยอมจำนน หากไม่ใช่เพราะซุนเซียนเป็นคนของจวนอัครเสนาบดีมาตลอด พวกเขาคงคิดว่าซุนเซียนกำลังหลอกล่อพวกเขาอยู่ ส่วนเหล่าขุนนางไม่ได้รีบร้อนออกมาแสดงตัวก็ต่างพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ทันใดนั้นฮ่องเต้พลันตบลงบนบัลลังก์มังกรเสียงดังลั่น
“บอกมา เรื่องที่อานกงพูดมานั้นเป็นความจริงหรือไม่?”
“พวกเจ้าเป็นกบฏที่ก่อความวุ่นวายในถังโจวจริงหรือไม่”
กลิ่นอายความเป็นจักรพรรดิของฮ่องเต้เป็นดังฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้อูฐล้มตาย พวกสามัญชนที่ไร้วรยุทธ์เหล่านี้ยอมต้านทานไม่ไหว จึงพากันก้มหน้าสารภาพในทันที
“ขอประทานอภัยฝ่าบาท พวกกระหม่อมแค่กลัวถูกจับกุมจึงแอบอ้างว่าเป็นราษฎรดี”
“ขอพระองค์โปรดละเว้นชีวิต พวกกระหม่อมก็เป็นผู้เคราะห์ร้ายจากสำนักปราบสวรรค์ ขอพระองค์โปรดไว้ชีวิตพวกกระหม่อมด้วย”
“ถูกต้อง พวกกระหม่อมก็เป็นผู้เคราะห์
