จะดีใจยิ่งนัก แต่เถียซานเหนียงกลับยิ่งรู้สึกกดดันมากขึ้น เพราะยิ่งฮ่องเต้ให้ความสำคัญกับนางมากเท่าใด การที่นางจะหลีกหนีไปได้ก็จะยิ่งยากลำบากมากขึ้นเท่านั้น ในใจนางถึงกับอยากให้ฮ่องเต้ตำหนิอย่างรุนแรงเสียด้วยซ้ำ
พอเถียจิงซานเห็นเถียซานเหนียงจมอยู่ในความเงียบ เขาจึงเตือนว่า “ซานเหนียง เจ้าได้ยินชัดเจนแล้วหรือไม่”
เถียซานเหนียงจึงได้สติกลับมาแล้วพยักหน้า “ข้าเข้าใจแล้ว”
“เจ้าคิดเช่นไร?”
“ก็ให้เป็นเช่นนี้ไปก่อน”
ไม่ว่าจะพูดอย่างไร อย่างน้อยนางก็ได้เวลามากขึ้น ผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ยังต้องดูก่อนว่าสถานการณ์จะพัฒนาไปในทิศทางใด
[1] หวงกุ้ยเฟย : ตำแหน่งสนมเอกในจักรพรรดิหรือฮ่องเต้ในแต่ละรัชสมัย มีผู้ดำรงตำแหน่งได้เพียงหนึ่งคนเท่านั้น เว้นเสียแต่จะถูกถอดถอน
