ในที่ที่คนภายนอกมองไม่เห็น จิตวิญญาณขนาดรอยจั้งได้เข้าไปในร่างกายของหลี่เต้าอย่างสมบูรณ์ แสงเรืองรองวูบหนึ่งได้ปรากฏขึ้นบนผิวของหลี่เต้าแล้วก็หายไปอย่างรวดเร็ว เมื่อการแปรสภาพสิ้นสุดลง หลี่เต้าจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ในขณะที่เขาลืมตา แสงสีน้ำเงินก็ได้ปรากฏขึ้น สุดท้ายมันก็กลายเป็นความลึกล้ำในดวงตาของเขา หากมีผู้ใดมาอยู่ข้างกายของหลี่เต้าในตอนนี้ก็จะพบว่าแววตาของเขาดูลึกล้ำและงดงามยิ่งขึ้น
ทันใดนั้นหลี่เต้าพลันมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา คลื่นพลังจิตที่มองไม่เห็นได้แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของเขา ในชั่วขณะถัดมาจากการรับรู้ของเขา ทุกสิ่งรอบตัวได้ปรากฏขึ้นเป็นโครงสร้างเล็ก ๆ ในหัวของเขาราวกับว่ากำลังมองดูจากมุมมองของเทพเจ้า มีเพียงโครงร่างทว่าไม่มีสี แต่กลับสามารถรับรู้ความเคลื่อนไหวของผู้คนรอบข้างได้อย่างชัดเจน
ทันใดนั้นเขาสังเกตเห็นว่าโจวชิงเอ๋อร์และเหมียวเมียวซินก็หันมองมาทางเขาราวกับพวกนางรับรู้บางสิ่งได้ ทำให้เขาเข้าใจว่าความสามารถนี้ผู้อื่นสามารถรับรู้ได้
หลังจากนั้นหลี่เต้าจึงได้ทดลองขอบเขตความสามารถดู สุดท้ายเขาก็ได้แต่บอกว่าขอบเขตไม่เล็กเลยทีเดียว ระยะทางโดยรอบเกือบเก้าพันจั้งอยู่ในขอบเขตการรับรู้จิตวิญญาณ เขาน่าจะเกี่ยวข้องกับคุณสมบัติพลังกายของเขาด้วย เพราะในคุณสมบัติพลังกายของเขานั้นก็มีคุณสมบัติด้านจิตใจร่วม
“ดูเหมือนจะมีประโยชน์ด้านนี้อีก”
หลี่เต้าดึงการรับรู้กลับมาแล้วเริ่มหลอมรวม
